آنچه اساتیدمان ننوشتند را ما می‌نویسیم؛

هر چند نمی‌دانیم کلام را با کدام غم آغاز کنیم، اما می‌نویسیم که در حافظهٔ جمعی‌مان بماند.
می‌نویسیم که در هر واژه، شهادت دهیم بر حقیقت، بر مظلومیت، بر شجاعت، بر داغ و بر خون.
می‌نویسیم که هم‌دستِ جنایت و توجیه نشویم. می‌نویسیم که در گروه افرادی قرار نگیریم که چشم‌هایشان دید و دل‌هایشان نه! که با چشمِ خود دیدند که دانشجویان، در بطنِ این شرایطِ رقت‌بارِ مجازی، چگونه رنج می‌کشند. دیدند که چگونه فقرِ زیرساخت‌ها، مانعِ هرگونه پیشرفتِ علمی و شخصی می‌شود. دیدند که چگونه داغِ از دست دادنِ هم‌وطنان، قلبِ جامعه‌ٔ دانشگاهی را می‌سوزاند. با این همه، با چه رویی، با چه وجدانی، دست در دستِ صاحبانِ قدرت، بیانیه‌ای را امضا کردند که در تاریخِ علم و اخلاق، لکه‌ٔ ننگی ابدی خواهد بود؟ بیانیه‌ای که نه تنها صدایِ دردمندِ دانشجویان را نشنید، بلکه در برابرِ حقیقت، سینه سپر کرد و مدافعِ بیداد شد.
می‌نویسیم که جایی نوشته شده باشد و بماند.
می‌نویسیم دی‌ماه ۱۴۰۴ انسانیت را در خیابان‌ها سر بریدند و انصاف را ذبح کردند.
می‌نویسیم حاکمیتی که ادعای پاسداری از ملت را داشت، حاکمیتی که طی ۱۲ روز ملت را شریف خوانده بوده، در اوج استیصال و توحش، تیغ بر گلوی مردمی کشید که از خود دفاعی نداشتند و تنها سلاح‌شان، سخن و آزادی‌خواهی‌ای بود که بر زبان می‌راندند.
می‌نویسیم رگ‌های ارتباطی ما با جهان را بریدند، تلاشی مذبوحانه برای پنهان کردن جنایت!
می‌نویسیم فریاد مادران داغدار را در گلو خفه کردند، صدای اعتراض کودکان را در نطفه خاموش.
می‌نویسیم نگذاشتند جوان‌ها پیر شوند.
می‌نویسیم دانشگاه‌ها را تعطیل کردند؛ نه از سر دلسوزی، نه از سر اندیشه‌ٔ تدبیر، بلکه از وحشتِ طوفانی که در دل دانشجویانِ داغدار و معترض می‌تپید. دانشجویانی که چشمشان به حقیقت باز بود، که شاهدِ درنده‌خوییِ حاکمیت بودند، که در فقدانِ هم‌نوعانشان، عزادار بودند.
می‌نویسیم دلِ دانشگاه، که باید با شور و هیجانِ علم‌آموزی می‌تپید، از ترسِ خشمِ دانشجویان، از ترسِ سیلِ اعتراضی که می‌توانست بنیانِ پوسیده‌ٔ این نظام را با خود ببرد، تعطیل شد.
می‌نویسیم اخلاق سقوط کرد و رذالت به اوج رسید.
می‌نویسیم کرسیِ استادی از اعتبار افتاد.
می‌نویسیم ما را عدد دانستند و حتی در بیان آن هم صادق نبودند.
می‌نویسیم نگذاشتند یک ساعت بیشتر در کنار هم‌کلاسی‌های جاویدنام خود بنشینیم.
می‌نویسیم ایران‌مان را، ایرانِ عزیزمان را فرسودند و غم را این چنین بر ملت آزاده و آزادی‌خواهش روا داشتند.
می‌نویسیم که سکوت اختیار نکرده باشیم.
می‌نویسیم که اعلام برائت داریم از هر سکوتی که نوعی آب به آسیابِ ظالم ریختن است.
می‌نویسیم اعلام انزجار داریم از هر نهادی که بقای خود را بر خون انسان‌ها استوار می‌کند.
می‌نویسیم بُریده باد دستی که حق حیاتِ انسان‌ها را غصب می‌کند.

جمعی از دانشجویان دانشکدهٔ مهندسی برق دانشگاه صنعتی شریف