💢 «گرگ همیشه بدنام خواهد ماند، اگر تنها روایت شنل‌قرمزی را بشنویم.»

هرگاه زبان به نقد روابط ناعادلانه و سازوکارهای سواستفاده گرانه ای بگشایی که بسیاری از زنان در روابط عاطفی یا اجتماعی پیش می‌برند، بی‌درنگ برچسب‌هایی چون «کینه‌توز»، «زخمی»، یا «اینسل» بر پیشانی‌ات خواهند زد. این واکنش‌ها  از ترس برملا شدن حقیقت برمی‌خیزد و معمولا از سوی افرادی می آید که خودشان اهل فریب و دست‌کاری واقعیت‌اند. آن‌ها از این دروغ سود می‌برند یا به‌نوعی در آن زندگی می‌کنند و به همین دلیل می‌خواهند تصویر قربانی بودن را به هر قیمتی حفظ کنند.

زنان به‌خوبی می‌دانند جامعه در قضاوت، جانب آن‌ها را می‌گیرد؛ قانون دروغ‌هایشان را بی‌مجازات رها می‌کند، و اگر مردی بخواهد از خود دفاع کند یا حق خود را بطلبد، یا از نظر مالی ناتوان می‌شود یا در تنگنای قانونی گرفتار می‌آید. آنان در سایه امتیاز زندگی می‌کنند و تلاش دارند تا این امتیاز را شایسته و طبیعی جلوه دهند.

ما، آنان‌که لب به افشاگری می‌گشاییم، در چشم اینان بدل به «بدمن»‌های داستان می‌شویم. چون پرده از فریب برمی‌داریم، چون بیداری می‌آوریم. طبیعی‌ست؛ آن‌که از خواب بهره‌ می‌برد، از بیداری هراسان است.آن ها نمی خواهند با سبک زندگی راحت و بی مسئولیت شان وداع کنند،برای همین مارا مثل شخصیت های شرورِ کارتونی نمایش می دهند.

در پایان، سخنی از مورفئوس در ماتریکس را برای تامل پیش رویتان می‌گذارم:
«برخی آن‌چنان در بند سیستم هستند که برای حفظ آن، هر کاری می‌کنند.»

@barayemardan