إِنّا لِلّهِ وَإِنّا إِلَیْهِ راجِعُون
خبر رحلت حضرت آیت‌الله‌العظمی حاج سید موسی شبیری زنجانی، خبری سخت جانکاه و ضایعه‌ای جبران‌ناپذیر برای حوزه‌های علمیه و جامعه شیعه است.
فقدان ایشان را به عموم شیعیان، حوزه‌های علمیه، عالمان و اهل تحقیق، شاگردان و ارادتمندان آن بزرگوار، و به‌ویژه فرزندان گرامی و خاندان معزز ایشان صمیمانه تسلیت عرض می‌کنم.
رفتن ایشان تنها فقدان یک مرجع تقلید و فقیه بزرگ نیست؛ خاموش شدن چراغی از چراغ‌های پرفروغ دانش و تحقیق شیعه است. حضرت ایشان در فضل و دانش و دقت نظر، در اخلاق و منش و رفتار، و در پایبندی کم‌مانند به اصول تحقیق، تتبع و امانت علمی، از برجسته‌ترین عالمان شیعه بودند؛ نه تنها در روزگار ما، که نام و میراث علمی ایشان در امتداد سنت دیرپای فقاهت و دانش شیعی ماندگار خواهد بود.
برای آنان که محضرش را دیده بودند و از نزدیک با وسعت دانش، حافظه شگفت، دقت‌های علمی و صفای باطنش آشنایی داشتند، پذیرفتن این فقدان دشوارتر است. عالمی از میان ما رفت که وجودش خود کتابخانه‌ای زنده از تاریخ علم و رجال و حدیث و فقاهت شیعه بود؛ و اکنون جای خالی او را نه یک تن، که نسلی از اهل علم احساس خواهد کرد.
از خداوند متعال مسئلت دارم آن عالم ربانی را در دریای بی‌کران رحمت و غفران خویش فرو گیرد، بر درجاتش بیفزاید و او را با اجداد طاهرینش و اولیای الهی محشور فرماید؛ و به خاندان، شاگردان و دوستدارانش صبر و اجر عنایت کند.
از شمار دو چشم یک تن کم
وز شمار خرد هزاران بیش
رسول جعفریان
30 شهریور 1405