امتیازدهی در مذاکره
(از نوشته‌های هجده سال پیش)

یکی از قوانین امتیازدهی در مذاکره اینه که اگر به طرف مقابل امتیازی دادید که فکر می‌کردید ارزشمند و مناسبه و اون قبول نکرد، یا موافقت کرد و بعد زیرش زد، بعدا دوباره اون امتیاز رو راحت ندید (یا امتیاز کمتری بهش بدید یا امتیاز بیشتری ازش بگیرید و راحت به قرار قبلی برنگردید).

وگرنه ممکنه باز هم قدر امتیازی رو که گرفته ندونه.


این رو مغازه‌دارها هم بلدن. مثلاً وقتی می‌گن برای فلان چیز ۲۰٪ تخفیف می‌دم، این تخفیف رو به شرطی می‌دن که طرف همون‌جا توی مغازه قبول کنه و بخره.

اما اگر گفت حالا میرم دور می‌زنم برمی‌گردم، وقتی برگشت یا بهش میگن فروختیم تموم شد، یا میگن سیستم رو چک کردیم قیمت بالاتره یا میگن زنگ زدم به صاحب‌مغازه گفت اون تخفیف مال این جنس نبوده.


توی پروژه گرفتن هم همینه. اگر به کارفرما گفتید یه کاری رو (بدون هزینهٔ اضافه) می‌تونید دو هفته زودتر از عرف براش انجام بدید، و دیدید قدر نمی‌دونه و راحت از کنارش گذشت، یه نگاه به تقویم‌تون بندازید و بگید اشتباه کردم.

تا یاد بگیره وقتی امتیاز خوب می‌گیره قدر بدونه. شاید یه جاهایی ضرر کنید، اما در بلندمدت منافع زیادی داره.

این قاعده در تمام سطوح مذاکره، از معامله‌های روزمره تا معادلات و روابط بین‌المللی رعایت میشه و باید هم بشه.