باهَمان

📚📚📚📚📚

زین دو هزاران من و ما ای عجبا من چه منم
گوش بنه عربده را دست منه بر دهنم

چونک من از دست شدم در ره من شیشه منه
ور بنهی پا بنهم هر چه بیابم شکنم

زانک دلم هر نفسی دنگ خیال تو بود
گر طربی در طربم گر حزنی در حزنم

تلخ کنی تلخ شوم لطف کنی لطف شوم
با تو خوش است ای صنم لب شکر خوش ذقنم

اصل تویی من چه کسم آینه‌ای در کف تو
هر چه نمایی بشوم آینه ممتحنم

تو به صفت سرو چمن من به صفت سایه تو
چونک شدم سایه گل پهلوی گل خیمه زنم

بی‌تو اگر گل شکنم خار شود در کف من
ور همه خارم ز تو من جمله گل و یاسمنم

دم به دم از خون جگر ساغر خونابه کشم
هر نفسی کوزه خود بر در ساقی شکنم

دست برم هر نفسی سوی گریبان بتی
تا بخراشد رخ من تا بدرد پیرهنم

لطف صلاح دل و دین تافت میان دل من
شمع دل است او به جهان من کیم او را لگنم

✍️مولانا
@bahaman11

قفل ما چون غنچه دارد از درون خود کلید
ما گشاد دل به دست دیگران نسپرده‌ایم!

✍️صائب تبریزی
@bahaman11

قطعه‌ی بی‌کلام، دونوازی سه‌تار«حافظ» و طبله

آهنگساز و نوازنده سه‌تار: حافظ ناظری
طبله: ذاکر حسین
@bahaman11

این همه عکس می و نقش نگارین که نمود
یک فروغ رخ ساقی‌ست که در جام افتاد

زیر شمشیر غمش رقص‌کنان باید رفت
کآن که شد کشته‌ی او نیک سرانجام افتاد

شعر: حافظ
خط: محسن اسماعیلی‌مود
@bahaman11

📚📚📚📚📚

می‌توانی بروی قصه و رویا بشوی
راهی دورترین گوشه‌ی دنیا بشوی
 
ساده نگذشتم از این عشق، خودت می‌دانی
من زمین‌گیر شدم تا تو مبادا بشوی
 
آی! مثل خوره این فکر عذابم می‌داد
چوب من را بخوری ورد زبان‌ها بشوی
 
من و تو مثل دو تا رود موازی بودیم
من که مرداب شدم، کاش تو دریا بشوی
 
دانه‌ی برفی و آنقدر ظریفی که فقط
باید از این طرف شیشه تماشا بشوی
 
گره‌ی عشق تو را هیچ‌کسی باز نکرد
تو خودت خواسته بودی که معما بشوی
 
در جهانی که پر از "وامق" و "مجنون" شده است
می‌توانی "عذرا" باشی، "لیلا" بشوی
 
می‌توانی فقط از زاویه‌ی یک لبخند
در دل سنگ‌ترین آدم‌ها جا بشوی
 
بعد از این، مرگ نفس‌های مرا می‌شمرد
فقط از این نگرانم که تو تنها بشوی!
 
✍️مهدی فرجی
@bahaman11

بر گردنم نمانده ز خمخانه هیچ حق
یک استکان زدم دو سه دریا گریستم!

✍️معنی زنجانی
@bahaman11

من پناهنده‌ام
به مرزهای تنت
و من همه‌ی جهان را
در پیراهن گرم تو
خلاصه می‌کنم
مثل درختی
که به سوی آفتاب قد می‌کشد
همه‌‌ی وجودم دستی شده است
و همه‌‌ی دستم خواهشی
خواهش تو
چه بی‌تابانه می‌خواهمت!
تو را دوست دارم
و این دوست داشتن
حقیقتی است که مرا
به زندگی دلبسته می‌کند…

✍️احمد شاملو
@bahaman11

پاییز شدیم بی بهارستانت
سر ریخته‌ایم پای دارستانت
ما گم شده‌ایم شاخه‌ای نور بیار
از آتش روشن انارستانت

✍️جلیل صفربیگی
@bahaman11

و هیچ نمی‌پرسم از تو
هرگز!
با تو اول کجاست؟
با تو آخر کجاست؟….

✍️عباس معروفی
@bahaman11

خطر در آب زير كاه، بيش از بحر مى‌باشد
من از همواریِ این خلق ناهموار، می‌ترسم

✍️صائب تبريزى
@bahaman11

📚📚📚📚📚

ما را کشد به سوی تو شوق بلند ما
هر موی، تازیانه شود بر سمندِ ما

در آب و خاک ما شررِ اضطراب نیست
مانَد چو خال بر رخ آتش، سپندِ ما

هیچیم و هیچکس نخرد هیچ را به هیچ
ای روزگار، درگذر از چون و چندِ ما

دعوای صاحبی کن و آنگه به صد زبان
اقرارِ بندگی شنو از بند بندِ ما

برقیم و لیک، آفتِ محصولِ کس نِه‌ایم
فارغ نشین که بگذرد از ما گزندِ ما

با این نکو متاعیِ بازارِ روزگار
ای وای بر طبیعتِ مشکل پسندِ ما

طالب خیال می‌ننمایی که کرده است
خون را دوا به شیشه دل دردمند ما

✍️طالب آملی
@bahaman11

جز خیال تو
و اندوه‌هایم
هرآنچه بود
مرا تنها گذاشت…

✍️سالم عطیر
@bahaman11

چه شوی ز دیده پنهان که چو روز می‌نماید
رخ همچو آفتابت ز نقاب آسمانی

✍️خواجوی کرمانی
@bahaman11

پاییز، درخت، باد، بی برگ‌و‌بری
شب، صاعقه، مه، پرنده و دربدری
کابوس چنان است که در باغ زمان
هر شاخه به دست خویش دارد تبری!

✍️ایرج زبردست
@bahaman11

زخم یا بوسه چه فرقی می‌کند وقتی که هست
یادگاری نازنین از نازنینی بر تنم؟!

شعر: بهمن محمدزاده
آهنگ: محمد عبدی، امین همایی
خواننده: وحید تاج
خط: علی حدادی
@bahaman11

یاغی نی‌ام، ترحمی ای پادشاه حسن
گردن کشیده‌ام که تماشا کنم تو را!

✍️محمد سهرابی «معنی زنجانی»
@bahaman11

برون ز میکده یکبار رفته‌ایم بس است
کسی چرا سفرِ معصیت دوباره کند؟!

✍️رفیع مشهدی
@bahaman11

صدای قلب نیست
صدای پای توست
که شب‌ها در سینه‌ام می‌دوی
کافی‌ست کمی خسته شوی
کافی‌ست بایستی!…

✍️گروس عبدالملکیان
@bahaman11

تا كى ستونِ صبر زدن زير بارِ غم؟
گاهى خراب كردن سقفى، مرمّت است!

✍️فاضل نظرى
@bahaman11

📚📚📚📚📚

تو مرا جان و جهانی چه کنم جان و جهان را
تو مرا گنج روانی چه کنم سود و زیان را

نفسی یار شرابم نفسی یار کبابم
چو در این دور خرابم چه کنم دور زمان را

ز همه خلق رمیدم ز همه بازرهیدم
نه نهانم نه پدیدم چه کنم کون و مکان را

ز وصال تو خمارم سر مخلوق ندارم
چو تو را صید و شکارم چه کنم تیر و کمان را

چو من اندر تک جویم چه روم آب چه جویم
چه توان گفت چه گویم صفت این جوی روان را

چو نهادم سر هستی چه کشم بار کهی را
چو مرا گرگ شبان شد چه کشم ناز شبان را

چه خوشی عشق چه مستی چو قدح بر کف دستی
خنک آن‌جا که نشستی خنک آن دیده‌ی جان را

ز تو هر ذره جهانی ز تو هر قطره چو جانی
چو ز تو یافت نشانی چه کند نام و نشان را

جهت گوهر فایق به تک بحر حقایق
چو به سر باید رفتن چه کنم پای دوان را

به سلاح احدی تو ره ما را بزدی تو
همه رختم ستدی تو چه دهم باج ستان را

ز شعاع مه تابان ز خم طره‌ی پیچان
دل من شد سبک ای جان بده آن رطل گران را

منگر رنج و بلا را بنگر عشق و ولا را
منگر جور و جفا را بنگر صد نگران را

غم را لطف لقب کن ز غم و درد طرب کن
هم از این خوب طلب کن فرج و امن و امان را

بطلب امن و امان را بگزین گوش گران را
بشنو راه دهان را مگشا راه دهان را
 
✍️مولانا
@bahaman11