اما کاش می‌شد گاهی بارِ خستگی‌هایت را از شانه‌هایت بردارم و به یادت بیاورم که قرار نیست همیشه محکم باشی؛ گاهی می‌شود خسته شد، اندکی ایستاد و دوباره راه افتاد...
دلم می‌خواهد بدانی که هنوز هم در گوشه‌وکنار این دنیا، زیبایی‌های کوچکی منتظر نگاه تو هستند؛ در طلوع یک صبح تازه، در عطر چای، در لبخند آدم‌ها و در رویاهایی که هنوز فرصت زندگی کردن دارند!
پس اگر روزی دنیا آن‌طور که می‌خواستی پیش نرفت، دلت را به ماندن در روزهای سخت نسپار. بگذار روزگار بگذرد و تو، با تمام خستگی‌هایت، دست از ساختن فردایی که آرزویش را داری نکش...
من به روزهایی فکر می‌کنم که خستگی‌هایت خاطره می‌شوند و تو، میان تمام آنچه روزی برایش تلاش کردی، لبخند می‌زنی و به خودت می‌گویی: ارزشش را داشت!
امیدوارم زندگی، روزی تمام مهربانی‌هایی را که بی‌صدا به جهان بخشیدی، به زیباترین شکل به خودت بازگرداند.

برایِ دکترعلی🩵