آسمان
کولی آواره‌ای است
که عاشقانش را در افق
                                 دار می‌زند


ابر از عاطفه تهی است
و آنچه در کوچه می‌بارد
عربده‌ای است
که جز قلب بی‌قرار دریچه را
                                      نمی‌شکند



خیابان گهواره‌ی مرگ است
و هر تن
            تابوتی
که جسدی را بر دوش می‌کشد
              

درخت را جز اعدام برگ
از فصل تازه
                               نصیبی نیست.




بی‌امید
از این بیغوله‌ی بی‌قواره می‌رفتم
اگر می‌دانستم
خیابان
از خیال تو
                  خالی است



٨ و ۹ مهر ۱۴۰۵



💠 اَزدانامه | محمدمهدی حاتمی
@azdanameh