AUSTRO LIBERTARIAN

در ۲۳ سپتامبر ۲۰۱۱، بیش از ۵۰ هزار معترض در سراسر سوریه به خیابان‌ها آمدند. واکنش نیروهای امنیتی رژیم سوسیالیستی بعث به این اعتراضات، منجر به کشته شدن ۱۲ معترض شد؛ از جمله دختر ۱۸ ساله‌ای که پیش از مرگ، شکنجه و مثله شده بود.
...
در ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۳، راحله داوود، پژوهشگر برجسته اویغور و متخصص فرهنگ عامه و سنت‌های اویغوری، شش سال پس از ناپدید شدنش، توسط دادگاهی در چین و پس از محاکمه‌ای که به صورت غیرعلنی برگزار شد، به اتهام «به خطر انداختن امنیت ملی» به حبس ابد محکوم شد.
...
در ۲۳ سپتامبر ۱۹۶۷، کشتاری در شهر یانگ‌چون چین آغاز شد؛ این اتفاق پس از آن رخ داد که مقامات محلی دستور کارزاری علیه «ضد انقلابیون» را صادر کردند. در این واقعه بیش از ۲۵۰۰ نفر کشته شدند. شیوه‌های قتل شامل تیراندازی، ضرب و شتم، غرق کردن، چاقوکشی، سنگسار و سوزاندن زنده زنده بود.
...
در ۲۳ سپتامبر ۱۹۸۳، پس از سوءقصد به جان منگیستو هایله ماریام، رهبر رژیم سوسیالیستی «درگ» در اتیوپی، «وحشت سرخ» به دستور او آغاز شد. هزاران نفر دستگیر و اعدام شدند. سازمان عفو بین‌الملل تخمین می‌زند که شمار کشته‌شدگان به ۵۰۰ هزار نفر رسیده است.

@austro_libertarian

زمان تمرکززدایی فرا رسیده است!

تمرکززدایی تنها ساختار سیاسی است که در عمل دولت را مهار و منضبط می‌کند؛ نظام کانتونی سوئیس با ۷۰۰ سال تجربه، گواه این مدعاست.

بیست‌وشش کانتون برای جذب شهروندان و کسب‌وکارها با یکدیگر رقابت می‌کنند. شیوه اداره «آپنتسل اینرهودن» با «زوریخ» فرق دارد و زوریخ هم سازوکاری متفاوت از «ژنو» دارد. وقتی بازل مالیات‌ها را از حد تحمل مهندسان و کارآفرینانش فراتر می‌برد، آن‌ها باروبندیل می‌بندند و به «زوگ» کوچ می‌کنند؛ کانتونی که نرخ مالیات شرکتی خود را زیر ۱۲ درصد نگه داشته است. نتیجه؟ بازل درآمدهایش را می‌بازد؛ درسی که نیاز به توضیح اضافه ندارد.

مسئله اصلی، تمرکزگرایی است. هر بار که یک نهاد فدرال تصمیمی را که پیش‌تر در اختیار کانتون‌ها بود می‌بلعد، «علامت‌دهی قیمتی» از بین می‌رود، امکان «آزمون و خطا» می‌سوزد، و «حق خروج» سلب می‌شود. بروکسل در سراسر اتحادیه اروپا همین سازوکار را سرکوب می‌کند؛ به همین دلیل است که کشاورزان فرانسوی و صنعتگران آلمانی، هر دو بر سر یک بوروکراسیِ ناشنوا فریاد می‌کشند، بی‌آنکه راه فراری داشته باشند.

رقابت میان دولت‌ها، لویاتانِ قدرت را دقیقاً همان‌گونه مهار می‌کند که رقابت میان بنگاه‌ها مانع از قیمت‌گذاری انحصاری می‌شود. این رقابت را حذف کنید تا ببینید دولت‌ها دقیقاً کاری را می‌کنند که هر انحصارگری انجام می‌دهد: دوشیدن حداکثری رعایای به دام افتاده، در ازای ارائه کمترین خدمات ممکن.

نظام کانتونی کار می‌کند چون قدرت را در نزدیکی همان کسانی نگه می‌دارد که هزینه‌اش را تأمین می‌کنند، و اگر کار بالا گرفت، راه گریزی برایشان باز می‌گذارد.

قدرت و مسئولیت را از چنگال بوروکرات‌هایی که هزاران کیلومتر آن‌طرف‌تر نشسته‌اند بیرون بکشید؛ آن را در چارچوب بخش‌هایی مهارپذیر، محلی کنید، و آن‌گاه نظاره‌گر شکوفایی منطقه‌تان باشید.

@austro_libertarian

📕 کتاب

آشوب برنامه‌ریزی شده

👤 نویسنده: لودویگ فون میزس

«مسئله همواره یکسان است: دولت یا بازار. راه‌حل سومی وجود ندارد»

📌 ترجمه فارسی: پوریا فرج‌پور


- گفتار مقدماتی

۱. شکست مداخله‌گرایی

۲.خصلت دیکتاتوری، ضددموکراتیک و سوسیالیستیِ مداخله‌گرایی

۳. سوسیالیسم و کمونیسم

۴.تجاوزگری روس‌ها

۵. ارتداد تروتسکی

۶.رهایی شیاطین

۷. فاشیسم

۸.نازیسم

۹. تجربه شوروی

۱۰. اجتناب‌ناپذیری ادعایی سوسیالیسم


◽️@utfinance◽️

هواداران سوسیالیسم… خود را لیبرال می‌نامند، اما قصدشان برانداختن آزادی است. خود را دموکرات می‌خوانند، اما تشنه‌ی دیکتاتوری‌اند. خود را انقلابی می‌دانند، اما می‌خواهند دولت را به قدرتی مطلق بدل کنند.
آن‌ها وعده‌ی مواهبِ باغ عدن را می‌دهند، اما نقشه‌شان این است که دنیا را به یک اداره‌ی پستِ عظیم تبدیل کنند؛ جایی که در آن، تک‌تکِ آدم‌ها، جز یک نفر، کارمندانِ دون‌پایه‌ی یک دیوان‌سالاریِ بی‌روح باشند.

لودویگ فون میزس

@austro_libertarian

چنین روزی ...

در ۲۲ سپتامبر ۱۹۸۰، رژیم سوسیالیستی بعث عراق به خرمشهر در ایران حمله کرد. پس از هفته‌ها گلوله‌باران و نبرد، شهر به ویرانه‌ای بدل شد. در پی آن، عراقی‌ها مرتکب جنایات جنگی متعددی شدند، از جمله غارت و تجاوز به زنان ایرانی.

…...

در ۲۲ سپتامبر ۱۹۳۹، تقریباً یک ماه پس از امضای پیمان مولوتف-ریبنتروپ، نازی‌ها و شوروی‌ها برای جشن گرفتن فتح مشترک لهستان، رژه نظامی مشترکی در برست-لیتوفسک برگزار کردند.

…...

در ۲۲ سپتامبر ۱۹۶۸، مقامات کمونیست چین در «رویجین» جلسه‌ای برگزار کردند و اعضای کمون‌ها و شبه‌نظامیان را با دستور حمله به «دشمنان طبقاتی» آزاد گذاشتند. در این رویداد، بیش از ۵۰۰۰ نفر با شلیک گلوله یا به شیوه‌های وحشیانه‌تری همچون سنگسار، ضربات چاقو و ضرب و شتم کشته شدند.

@austro_libertarian

شنیده‌اید که خوآن پرون اقتصاد آرژانتین را به خاک سیاه نشاند، اما در واقعیت چه رخ داد؟

پرون در مارس ۱۹۴۶ بانک مرکزی آرژانتین را ملی اعلام کرد و اختیار قیمت‌گذاری بر صادرات گوشت گاو و گندم را به یک آژانس دولتی به نام «ای‌آپی» (IAPI) سپرد. همین یک حرکت، گلوی دو صنعتی را فشرد که شکم کشور را سیر می‌کردند.

آژانس «ای‌آپی» غلات را با قیمت‌های دستوریِ خودش از کشاورزان می‌خرید و سپس همان غلات را به قیمت واقعی در بازارهای جهانی می‌فروخت و این مابه‌التفاوت را به جیب می‌زد. در تمام سال‌های پایانیِ دهه ۱۹۴۰، کشاورزان تقریباً نصف قیمت بین‌المللی گندم را دریافت می‌کردند. واکنش آن‌ها تنها راه عقلانیِ ممکن بود: کمتر کاشتند. دامداران نیز با انگیزه‌های اقتصادیِ مشابهی مواجه شدند و گله‌های خود را کاهش دادند. در نتیجه، صادرات گوشت گاو آرژانتین از ۴۰۰ هزار تُن در سال ۱۹۴۶ به کمتر از ۲۰۰ هزار تُن در سال ۱۹۵۲ سقوط کرد.

ملی‌سازی بانک مرکزی به این معنا بود که پرون تخصیص اعتبارات بانکی را مستقیماً زیر سلطه گرفت. او سیل وام‌های ارزان‌قیمت را روانهٔ بخش صنعت کرد، در حالی که بخش کشاورزی از فرط بی‌پولی و نبودِ سرمایه تلف می‌شد. ذخایر ارزی که پیش از سال ۱۹۴۶ انباشته شده بود، تا سال ۱۹۵۲ دود شد و به هوا رفت.

«سیگنال قیمت» تنها ابزاری است که یک اقتصاد برای انتقال هم‌زمان مفاهیم کمیابی و فرصت به میلیون‌ها تولیدکننده در اختیار دارد. اگر این سیگنال را در دو بخش از مولدترین بخش‌های خود سرکوب کنید، تولید فرومی‌پاشد.

تا سال ۱۹۵۵، زمانی که ارتش پرون را از قدرت خلع کرد، سهم آرژانتین از تجارت جهانی گندم از جایگاهی مسلط به حضوری عملاً بی‌اهمیت سقوط کرده بود. کشوری که روزگاری اروپا را سیر می‌کرد، زوال کشاورزی خود را با دست خویش و از طریق سیاست‌های سوسیالیستیِ عامدانه‌ای مهندسی کرد که از کمترین سواد اقتصادی بی‌بهره بودند.

@austro_libertarian

📚 معرفی کتاب

«نظریه آشوب»

👤 رابرت مورفی

✍️ ترجمه: مهران خسروزاده

📌 سفارش از سایت نشر آماره:
https://nashreamareh.ir/product/economics/international/ashoob/


◽️@UTfinance◽️

یک بحثی هم پیش اومده در مورد اینکه اقتصاد اتریشی علم نیست چون فاقد ابطال پذیریه.
اولم باید در جواب کسانی که این سوال پیش اومده براشون بگم که چیستی علم و اینکه چه چیزی علمه و چه چیزی علم نیست در درون علم نمیشه بهش رسید.
این بحث رو باید در فلسفه علم بررسیش کرد. که خب در این مورد ما نظرات متفاوتی داریم. از فایرابند بگیر تا کوهن و پوپر و سایرین.
در مورد ابطال پذیری پوپر هم این سیستم در علوم طبیعی کاربرد داره و خب دلیل اینکه این چارچوب رو به علوم انسانی هم تسری میدن نتیجه اقدامات پوزیتیویست هاست که فکر میکنن هر علمی لاجرم باید منطبق با علوم طبیعی مثل فیزیک باشه.
روش شناسی علوم انسانی با علوم طبیعی متفاوته.
در علوم طبیعی ما پیرامون رو مشاهده میکنیم و لازمه مشاهده هم تجربه اس اما در علوم انسانی ما درون نگری داریم و این درون نگری الزاما نیازمند متوسل شدن به تجربه نیست. به عبارتی یعنی صحت و سقم گزاره ها در علوم طبیعی لاجرم به آزمون و خطا وابسته است اما در علوم انسانی اینطور نیست چون ما خودمون موضوع مطالعه در این علوم هستیم.
پس علم میتونه به دو دسته تقسیم بشه.
علوم تجربی و استقرایی.
علوم قیاسی و بدیهی.
ریاضیات، اصول منطق و ... این ها علم هستند اما شامل معیار ابطال پذیری نمیشن چون جز علوم تجربی و استقرایی نیستند بلکه در دسته علوم قیاسی و بدیهی قرار دارند.
این در مورد پراکسیولوژی یا علم کنش شناسی و به طبعش علم اقتصاد هم صادقه.
علم اقتصاد، علم تجربی استقرایی نیست بلکه علم قیاسی بدیهی هستش.
قوانینی مثل قانون بازدهی نزولی، مطلوبیت ذهنی، قانون مشارکت ریکاردو، قانون سی، هزینه فرصت، قانون گرشام، برابری ریکاردویی، منطق کنترل قیمت، قانون گودهارت، قضیه کوز و ... همه این ها قوانینی هستند که صدق جهان شمولی دارند و خب علمی هم هستند.
آیا ریاضیات علم نیست؟ اگر هست ۲+۵=۷ آیا ابطال میشه؟ یا ۵=۵ چطور؟
پس چرا به ریاضیات شبه علم نمیگیم؟
اقتصاد هم دقیقا همین طوره.
علاوه بر تمام این گفته ها خود چارچوب ابطال پذیری آیا شامل ابطال پذیری میشه یا خیر؟ اگر ملاک ابطال پذیری باشه و ابطال پذیری ابطال بشه پس ملاک خوبی واسه تشخیص علم از شبه علم نیست.
اگر ابطال پذیری ابطال نمیشه پس ابطال پذیری هم به عبارتی مبتنی بر گفته های دوستان شبه علمه.
آیا عقلانیه با یک شبه علم، علم رو از شبه علم جدا کنیم؟
ابطال پذیری جناب پوپر در حیطه علوم تجربی بسیار درست و به جاست اما در حیطه علوم انسانی کاری از پیش نمیبره.
حتی در حیطه تاریخ علم اقتصاد هم اثری از ابطال پذیری و روند رو به رشد علم اقتصاد وجود نداره طوری که روتبارد در این زمینه از کوهن کمک میگیره برای توضیح فراز و فرود تاریخ علم اقتصاد.
میزس هم نقد های فراوانی در این باره داره که روش شناسی علوم انسانی با علوم تجربی متفاوته. اتم علوم انسانی ما انسان ها هستیم و ما برای پی بردن به برخی مسائل اصلا نیازی به آزمون و خطا و رجوع به تجربه نداریم با یک نگاه به درون خودمون میفهمیم مسائلی هستند که همواره صادق و بدیهی اند و هیچ راه فراری ازشون نیست.
زیر بنا علم اقتصاد هم همین مسائل بدیهی هستند.

@TribooNAzaaaD

چنین روزی در ...

۲۰ سپتامبر ۱۹۵۱، نخستین مرحله از «عملیات اوسن»، که یکی از کارزارهای متعدد «کولاک‌زدایی» بود، آغاز شد؛ زمانی که شوروی حدود ۳۰۰۰ تا ۴۰۰۰ لیتوانیایی را به استان ایرکوتسک در سیبری تبعید کرد. بیشتر این افراد، خویشاوندان دگراندیشان بودند یا از پیوستن به مزارع اشتراکی سر باز زده بودند.

......

۲۰ سپتامبر ۲۰۱۱، سازمان ملل متحد گزارش داد که رژیم سوسیالیستی بعث سوریه از مارس همان سال، ۲۷۰۰ نفر، از جمله ۱۰۰ کودک را به قتل رسانده است. این گزارش مواردی از اعدام‌های صحرایی، بازداشت‌های خودسرانه، شکنجه و ناپدیدسازی‌های قهری را مستند کرده بود.

......

۲۰ سپتامبر ۲۰۰۴، شی تائو، روزنامه‌نگار، نویسنده و شاعر چینی، توسط نیروهای امنیتی دولتی در چانگشا در استان هونان بازداشت شد. او به اتهام «ارائه غیرقانونی اسرار دولتی به خارج» به ده سال زندان محکوم شد؛ جرم او استفاده از یک حساب ایمیل شخصی برای ارسال یادداشت‌هایی به یک وب‌سایت حامی دموکراسی در خارج از کشور، درباره سانسور رژیم در پانزدهمین سالگرد کشتار میدان تیان‌آن‌من بود.

@austro_libertarian

آلمان در سال ۱۹۴۸ نظام کنترل قیمت‌ها را کنار گذاشت و نظاره‌گر آن شد که چگونه اقتصادش ظرف هجده ماه از خاکستر خود برخاست.

لودویگ اِرهارد این کار را یک‌جانبه و به تنهایی انجام داد. در ۲۰ ژوئن ۱۹۴۸، او کنترل‌های قیمت و دستمزد به‌جامانده از دوران نازی‌ها—که نیروهای اشغالگر متفقین همچنان حفظش کرده بودند—را لغو کرد؛ سپس پشت رادیو رفت و پیش از آنکه کسی بتواند جلویش را بگیرد، آنچه را انجام داده بود به گوش مردم آلمان رساند. مقامات اشغالگر آمریکایی خشمگین شدند. ژنرال لوسیوس کلی خواستار توضیح شد. ارهارد به او گفت که او کنترل‌ها را «اصلاح» نکرده، بلکه آنها را «ملغی» کرده است.

نتایج بی‌درنگ ظاهر شد. ظرف چند روز، کالاها دوباره در قفسه مغازه‌ها نمایان شدند. آلمانی‌هایی که هر داراییِ ملموس و باارزشی را احتکار می‌کردند، دوباره دست به معامله زدند؛ چراکه با اصلاح پولی و آزادسازی قیمت‌ها، نگه‌داشتن مارک برای نخستین بار پس از سال‌ها توجیه‌پذیر و عقلانی شده بود. تولید صنعتی ظرف شش ماهِ پس از این اصلاحات، ۵۰ درصد جهش کرد.

شخصیت شرور این ماجرا «کنترل قیمت‌ها» است؛ و البته اقتصاددانان و بوروکرات‌هایی که اصرار دارند این دستکاری‌ها به‌جای تولید هرج‌ومرج، آن را مهار می‌کند. کنترل قیمت به تولیدکننده فرمان می‌دهد که دست از تولید بکشد، و به مصرف‌کننده پیام می‌دهد که احتکار کند. بدون استثنا و هر بار. بازار سیاه آلمان پس از جنگ گواه این مدعا بود: در حالی که اقتصاد رسمی از کمبود تلف می‌شد، این اقتصاد غیررسمی و غیرقانونی بود که شکم مردم را سیر می‌کرد. کاری که ارهارد کرد صرفاً این بود که با آزادسازی قیمت‌ها، دست‌وبال همان بازار سیاه را باز و آن را آزاد کرد.

چه بدانید و چه ندانید، شما نیز از این برهه تاریخی منتفع هستید؛ زیرا این ماجرا پرونده یک بحث تجربی را بست که مداخله‌گرایان از آن زمان تاکنون مدام در پی نبش‌قبر آن بوده‌اند. سازوکار قیمت‌های آزاد، تولید را بدون نیاز به یک برنامه‌ریز مرکزی هماهنگ می‌کند. اگر سرکوبشان کنید، نصیبتان قفسه‌های خالی و صف‌های طویل خواهد بود. آلمانِ ۱۹۴۶ هر دوی این‌ها را داشت؛ آلمانِ اواخر ۱۹۴۸ هیچ‌کدام را.

آنچه به‌اصطلاح «معجزه اقتصادی» (Wirtschaftswunder) خوانده شد، معجزه نبود؛ ارهارد صرفاً همان منطق بنیادین اقتصادی را پیاده کرد که فریدریش هایک پیش‌تر در سال ۱۹۴۵ در رساله «کاربرد دانش در جامعه» صورتبندی کرده بود. هیچ مرجع مرکزی‌ای به آن داده‌های پراکنده، محلی و مدام متغیری که قیمت‌ها در خود فشرده و مخابره می‌کنند، دسترسی ندارد. بوروکرات‌هایی که می‌کوشند «قیمت درست» تعیین کنند، صرفاً ناکارآمد نیستند؛ بلکه از نظر معرفت‌شناختی از عهده این کار ناتوان‌اند. هایک استدلال نظری را پی ریخت، و سپس ارهارد این آزمایش را روی ملتی گرسنه اجرا کرد و درستی‌اش را به اثبات رساند.

آلمان غربی در طول دهه ۱۹۵۰ سالانه حدود ۸ درصد رشد کرد. در آن سو، آلمان شرقی که با همان بافت جمعیتی و زیرساخت صنعتی مشابهِ پیش از جنگ، برنامه‌ریزی متمرکز شوروی را پیش می‌برد، دچار رکود شد و در نهایت دیواری بنا کرد تا مانع از فرار شهروندانش شود. این مقایسه، شفاف‌ترین و دست‌نخورده‌ترین «آزمایشِ کنترل‌شده‌ای» است که اقتصاد سیاسی تا به حال به چشم خود دیده: یک ملت واحد با تاریخی یکسان، اما با نهادهایی بنیاداً متفاوت.

درس ماجرا روشن است: شکوفایی و رفاه از دل حقوق مالکیت امن، پول باثبات و مبادله داوطلبانه سرچشمه می‌گیرد. ارهارد هر سه این‌ها را در یک نیمروز به مردم آلمان غربی هدیه داد.

@austro_libertarian