Мой перевод текста про Александрию из учебника Гришина, где я стремился к тому, чтобы написанное был понятно как знающему современный греческий, так и тому, кто усердно занимался лишь древним.

---------

Ἡ Ἀλεξάνδρεια τῆς Αἰγύπτου.


Ἡ Αἴγυπτος κατεκτήθη ὑπὸ τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου περὶ τὸ ἔτος τριακόσια τριάκοντα δύο πρὸ Χριστοῦ. Κατ’ ἐκεῖνον τὸν χρόνον ἦτο ὑπὸ τὴν κυριαρχίαν τῶν Περσῶν καὶ παρεδόθη ἄνευ μάχης. Ὁ Ἀλέξανδρος ἐσεβάσθη τὰς θρησκείας, τὰς τοπικὰς παραδόσεις καὶ τὰ ἔθη, καὶ ἀνεκηρύχθη ὑπὸ τοῦ Αἰγυπτιακοῦ ἱερατείου Φαραὼ τῆς Αἰγύπτου.

Ἡ Ἀλεξάνδρεια ἱδρύθη τῷ ἔτει τριακοσιοστῷ τριακοστῷ πρώτῳ πρὸ Χριστοῦ ὑπὸ τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου, ὅστις ἐνεπιστεύθη τὸν Ἕλληνα ἀρχιτέκτονα Δεινοκράτην τὸν Ῥόδιον, ἵνα φέρῃ εἰς πέρας τὸ φιλόδοξον σχέδιον αὐτοῦ. Ἡ πόλις ἐκτίσθη ἐπὶ τῶν ὀχθῶν τοῦ ποταμοῦ Νείλου καὶ συνήφθη τεχνητῶς διὰ γεφύρας τινὸς πρὸς τὴν νῆσον Φάρον. Οὕτως ἐδημιουργήθησαν οἱ δύο λιμένες εἰς τὴν πόλιν, ὁ Μέγας Λιμὴν πρὸς ἀνατολάς καὶ ὁ Εὔνομος πρὸς δυσμάς. Ἐπεκράτησεν, ἐκ τῶν τριάκοντα καὶ μιᾶς ἤδη ὑπαρχουσῶν Ἀλεξανδρειῶν, ἡ ἐπωνυμία «Ἀλεξάνδρεια τῆς Αἰγύπτου», καὶ ἐν τῇ ἀρχαιότητι ἀνεκηρύχθη πρωτεύουσα τοῦ Αἰγυπτιακοῦ κράτους, ταχέως δὲ ἐξειλίχθη εἰς ἰσχυρὸν οἰκονομικὸν καὶ πολιτιστικὸν κέντρον. Ἀπὸ τοῦ πρώτου ἡμίσεος τοῦ τρίτου αἰῶνος πρὸ Χριστοῦ ἐκοσμεῖτο ἡ Ἀλεξάνδρεια ἐκ μοναδικῶν μνημείων, ὡς τὰ Ἀνάκτορα, τὸ Μουσεῖον καὶ ἡ Βιβλιοθήκη.

Μετὰ τὸν θάνατον τοῦ Ἀλεξάνδρου τῷ τριακοσιοστῷ τριακοστῷ τρίτῳ ἔτει πρὸ Χριστοῦ, τὸ κολοσσιαῖον αὐτοῦ κράτος διεμοιράσθη εἰς τοὺς διαδόχους αὐτοῦ, καὶ ἡ Αἴγυπτος ἐδόθη τῷ Πτολεμαίῳ. Ὁ Πτολεμαῖος ἐνεπλάκη εἰς πολλοὺς καὶ μακροχρονίους πολέμους πρὸς τοὺς διαδόχους τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου, μέχρι ὅτου ἐστερεώθη ἡ ἐξουσία αὐτοῦ. Τῷ διακοσιοστῷ ὀγδοηκοστῷ πέμπτῳ ἔτει πρὸ Χριστοῦ, ὅτε παρῃτήθη τοῦ θρόνου ἐν προβεβηκυίᾳ ἡλικίᾳ καὶ διεδέχθη αὐτὸν ὁ υἱὸς αὐτοῦ, ἡ ἐξουσία αὐτοῦ ἦτο ἤδη σταθερά.

Ἡ Ἀλεξάνδρεια ἀπώλετο διὰ τοὺς Πτολεμαίους τῷ ἔτει τριακοστῷ πρώτῳ ἔτει πρὸ Χριστοῦ, μετὰ τὴν Ναυμαχίαν τοῦ Ἀκτίου, ὅτε τὰ συνησπιμένα στρατεύματα τῆς Βασιλίσσης Κλεοπάτρας Ζ΄ καὶ τοῦ Μάρκου Ἀντωνίου ἐνικήθησαν ὑπὸ τοῦ Ὀκταβιανοῦ. Οὕτως ἤρξατο ἡ Ῥωμαϊκὴ περίοδος τῆς πόλεως, ἥτις διήρκεσεν ἓξ αἰῶνας. Ἐν συνεχείᾳ, μετὰ τὸν διαχωρισμὸν τῆς Ῥωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας εἰς Δυτικὴν καὶ Ἀνατολικὴν (Βυζαντιακήν), ἡ Αἴγυπτος περιῆλθεν εἰς τοὺς Βυζαντιακοὺς καὶ ὠργανώθη ὡς ἐπαρχία ὑπὸ τὸν τίτλον «Διοίκησις Αἰγύπτου».

Ἐν Ἀλεξανδρείᾳ διετηρήθη τὸ Ἑλληνικὸν στοιχεῖον διὰ πολλοὺς αἰῶνας. Ἐν τοῖς νεωτέροις χρόνοις ἀνεπτύχθη Ἑλληνικὴ παροικία ἔχουσα ἰσχυρὰν οἰκονομικὴν καὶ πολιτιστικὴν δρᾶσιν. Ἐκεῖ ἐγεννήθησαν ἐκ τῶν μεγίστων εὐεργετῶν τῆς Ἑλλάδος, ὡς ὁ Γεώργιος Ἀβέρωφ, ὁ Ἐμμανουὴλ Μπενάκης καὶ ὁ Μιχαὴλ Τοσίτσας. Αἱ πρώται τράπεζαι ἐδημιουργήθησαν ὑπὸ Ἑλλήνων, οἳ ἐπεδόθησαν εἰς τὰς εἰσαγωγικὸν καὶ ἐξαγωγικὸν ἐμπόριον. Ἀλεξανδρῖνος ἢ καὶ παρὰ τοῖς μεταγενεστέορις Ἀλεξανδρινὸς ὀνομάζεται καὶ εἷς ἐκ τῶν σπουδαιοτάτων ποιητῶν τῆς Ἑλλάδος, ὁ Κωνσταντῖνος Καβάφης, ἐπειδὴ ἐν ταύτῃ τῇ πόλει ἐγεννήθη, ἠνδρώθη καὶ ἐδημιούργησε τὸ σπουδαῖον αὐτοῦ ποιητικὸν ἔργον καὶ ἐτελεύτησε τὸ ζῆν.