Ἐν τῇ ἀρχαίᾳ Ἑλληνικῇ, τὰ τοπικὰ ἐπιρρήματα εἰς -θεν, οἷον μακρόθεν (= ἀπὸ μακράν), οἴκοθεν (= ἀπὸ τῆς οἰκίας, ἀπὸ τῆς πατρίδος), πανταχόθεν (= ἀπὸ πανταχοῦ), Ἀθήνηθεν (= ἀπὸ τῶν Ἀθηνῶν), δηλοῦσι κίνησιν ἐκ τόπου. Ἐν δὲ τῇ Κοινῇ, ἡ ἔννοια τῆς κινήσεως ἐκ τόπου τῶν εἰς -θεν ἐπιρρημάτων τοσοῦτον εἶχεν ἐξασθενήσει, ὥστε παρέστη ἀνάγκη νὰ ἐνισχυθῇ ἡ σημασία αὐτῶν διὰ τῆς προσθήκης τῆς προθέσεως ἀπό. Ἐκ τῆς ἀπόψεως τῆς γραμματικῆς τῆς κλασικῆς Ἑλληνικῆς καὶ τῆς τυπικῆς λογικῆς, τοῦτο εἶνε σφάλμα. Ἔνια σχετικά παραδείγματα ἐκ τῆς Παλαιᾶς καὶ τῆς Καινῆς Διαθήκης: