Δημιούργημα τῆς μεσαιωνικῆς καὶ τῆς νεότερης ἑλληνικῆς εἶνε ὁ μέλλων διαρκὴς καὶ ὁ μέλλων στιγμιαῖος.

Ὁ διαρκὴς μέλλων (будущее время несовершенного вида), ὅστις δηλοῖ ὅτι ἡ πρᾶξις θὰ γίνεται (διαρκῶς ἢ κατ᾿ ἐπανάληψιν) εἰς τὸ μέλλον· θὰ μελετῶ, θὰ γράφω., σχηματίζεται περιφραστικῶς μὲ τὸ μόριον θὰ καὶ τὴν ὑποτακτικὴν τοῦ ἐνεστῶτος, ὅπως θὰ μελετῶ, θὰ γράφω.

Ὁ στιγμιαῖος ἢ συνοπτικὸς μέλλων (будущее время совершенного вида), ὅστις δηλοῖ ἁπλῶς ὅτι ἡ πρᾶξις θὰ γίνῃ εἰς τὸ μέλλον (ἀδιάφορον ἂν θὰ διαρκέσῃ πολὺ ἢ ὀλίγον)·, σχηματίζεται μὲ τὸ μόριον θὰ καὶ τὴν ὑποτακτικὴν τοῦ ἀορίστου, ὅπως θὰ μελετήσω (δύο ὥρας), θὰ γράψω (πολλὰ γράμματα), θὰ ἀναχωρήσω (αὔριον).


Ἡ χρήσις τοῦ θὰ (частицы θά) ἀνάγεται τουλάχιστον εἰς τὸν 15ον αἰ. Τὸ μόριον αὐτὸ προέρχεταὶ ἀπὸ τῆς φράσεως θέλει νά:

θέλει να ⮕ θέλ' να ⮕ θε να ⮕ θενά ⮕ θανά ⮕ θαν ⮕ θα.