جهان‌بینی توحیدی،
تنها تغییر در زاویه نگاه انسان به جهان نیست؛ دگرگونیِ خودِ «بیننده» است.
تا هنگامی که انسان جهان را از منظر دیدگاه خدا می بیند
«منِ» خودبنیاد در پرتو توحید رنگ می‌بازد، چشم دل گشوده می‌شود و عالم را نه مستقل از حق، بلکه قائم به حق می‌بیند.
در این مقام، انسان چشم خداوند می شود، چشم خداوند به معنای فنا‌ی نگاه نفسانی و ظهور نگاه توحیدی است

چشم انسان از خود تهی و به آینه‌ای برای مشاهده آیات حق بدل می‌شود. دیگر «من» نیست که جهان را صرفاً برای خود معنا می‌کند؛ بلکه انسان در مقام بندگی، خود را در نسبت با حقیقت می‌یابد و هرچه را می‌بیند، ظهور و حضور از «او» و بسوی «او» می بیند

قرآن می‌فرماید: «فَأَیْنَمَا تُوَلُّوا فَثَمَّ وَجْهُ اللَّهِ»؛ هر سو روی کنید، آنجا وجه خداست. برای اهل معنا، این آیه فقط درباره جهت نیست؛ دعوتی است به دگرگونیِ دیدن و سپس الهی شدن

🎤 استاد معصومی بزرگوار

🦋💐🦋💐🦋

‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‎‌‌‍‌‍‌
🆔 🌺عرفان🌼حکمت 🌸زندگی

💎💎💎
https://t.me/atesalbeallah