بیژن جهانگیری | استاد دانشگاه تهران
گزارش رسمی رتبه‌بندی دانشگاه‌های جهان در سال ۲۰۲۴ توسط مؤسسه آموزشی تایمز منتشر شد. طبق این گزارش دانشگاه آکسفورد انگلستان برای نهمین سال متوالی رتبۀ اول دانشگاه‌های جهان را به‌دست آورد. همزمان با انتشار این گزارش خبر داده شد که متعاقب سه دور رأی‌گيری فشرده آقای ویلیام هیگ به سمت ریاست دانشگاه آکسفورد به مدت یک دورۀ ۱۰ ساله انتخاب شده است. سمت‌های پیشین ایشان معاونت نخست‌وزير و وزارت امور خارجه انگلستان بود.
انشار این دو خبر و تقارن آن با انتصاب‌های اخیر عده‌ای از رؤسای دانشگاه‌های ایران و تغییرات وسیع مدیریت آموزش عالی به‌دنبال انتخاب رئیس‌جمهور (سنتی که با آمدن هر رئيس‌جمهور جدید تکرار می‌شود)، موجب بازبینی بعضی مشخصات ده دانشگاه برتر جهان با احتمال درس‌آموزی از پاره‌ای اختصاصات این دانشگاه‌ها، شد.
اسامی ۱۰ دانشگاه برتر بدین ترتیب می‌باشد: آکسفورد ـ استانفورد ـ ام‌آی‌تی ـ هاروارد ـ کمبریج ـ پرینستون ـ کالتک ـ ایمپریال‌کالج ـ برکلی و یل.
از این ده دانشگاه ۳ عدد در انگلستان و ۷ عدد در امریکا هستند. سال تأسیس قدیمی‌ترین آن‌ها یعنی کمبریج در ۱۲۰۹ میلادی و آکسفورد در ۱۲۵۰ میلادی است. (البته عده‌ای سال تأسیس آکسفورد را سال ۱۰۹۶ میلادی ذکر کرده‌اند). سال تأسیس دانشگاه‌های هفتگانه امریکا بین ۱۶۵۰ تا ۱۸۷۰ میلادی (مصادف با دوران حکومت قاجاریه) می‌باشد. غالب این دانشگاه‌ها در هر دو کشور انگلیس و امریکا غیردولتی و خصوصی هستند. خصوصی‌بودن به معنی استقلال تام در تمام امور مربوطه و عدم وابستگی به دولت و آزادی در آموزش و پژوهش با کمترین تأثیر از نوسانات سیاسی کشور است.
ثبات مدیریت از اصول تغییرناپذیر ادارۀ این دانشگاه‌ها است. به این رکوردها توجه بفرمائید: آقای چارلز ویلیام الیوت بمدت چهل (۴۰) سال مداوم ریاست دانشگاه هاروارد را به‌عهده داشت. آقای جیمز کارلاهان ۳۱ سال رئیس دانشگاه پرینستون بود.
اخیرأ در دانشگاه آکسفورد آقای ویلیام هیگ جانشین آقای لرد پاتن شد. ایشان نمایندۀ ملکه و فرماندار هنگ‌کنگ بود که با درایت تمام امر انتقال هنگ‌کنگ به چین را با حفظ استقلال نسبی به سرانجامی صلح‌جویانه و مطلوب رساند. سپس به انگلستان بازگشت و مدیریت «بی بی سی» را به‌عهده گرفت. متعاقبا و هنگامی‌که به او اختیار دادند بین نخست‌وزیری انگلستان و ریاست دانشگاه آکسفورد یکی را انتخاب کند که گزینه دوم را ترجیح داد و به‌مدت ۲۱ سال در این سمت خدمت کرد.
دانشگاه‌های برتر، هدف اول حیات علمی خود را «کشف حقیقت» / «وریتاس» می‌دانند. مشارکت جدی و مؤثر در این مهم و عرضۀ نتایج و دستاوردهای ملموس و معتبر علمی شرط انتصاب و ارتقای هیأت علمی در این دانشگاه‌ها می‌باشد. دستاوردهای علمی کشوری و جهانی این دانشگاه‌ها قابل ملاحظه است و تحسین‌برانگیز است.
دانشگاه هاروارد با دریافت ۱۶۱ جایزه نوبل و کمبریج با دریافت ۱۲۱ جایزه، برترین مقام‌ها را دارا می‌باشند.
کمبریج افتخار می‌کند که پذیرای بزرگان و نوابغی از قبیل نیوتن و فرانسیس بیکن و راترفورد و بوهر بوده و آکسفورد محل تحصیل نخست‌وزیران متعددی از کشور‌های پاکستان، هندوستان، کانادا، استرالیا، سریلانکا، غنا، جامائیکا و مقامات بلند‌پایه‌ای از قبیل پادشاه نروژ، امپراتور ژاپن، ایندیرا گاندی و هابل (ستاره‌شناس شهیر) بوده است. پنج تن از رؤسای‌جمهور آمریکا فارغ‌التحصیل دانشگاه یل بوده‌اند : هوارد تافت، جرالد فورد، بوش پدر و بوش پسر و بیل کلینتون.
این دانشگاه‌ها از پرورش جسمانی غافل نبوده و در این راه مجاهدت و سرمایه‌گذاری می‌کنند. دانشجویان دانشگاه استانفورد تا کنون موفق به کسب ۱۵۲ مدال طلای المپیک شده‌اند و به‌دنبال آن دانشجویان دانشگاه برکلی قرار دارد با ۱۲۱ مدال طلای المپیک.
به‌علت دارا بودن اعتبار اجتماعی و علمی بالا، دانشگاه‌های آمریکا ثروت‌های هنگفتی دارند. یک سنت پسندیده اینست که ثروتمندان این دو کشور، خصوصاً آن‌ها که از این دانشگاه‌ها فارغ‌التحصیل شده‌اند و حتی آن‌ها که چنین توفیقی به‌دست نیاورده‌اند، قسمتی از ثروت خود را به این دانشگاه‌ها تقدیم می‌کنند. به‌عنوان نمونه و نتیجه اینکه ثروت هاروارد بالغ بر ۵۰ بیلیون دلار و پرینستون متجاوز از ۳۴ بیلیون دلار می‌باشد.
در مورد رفتار این دانشگاه‌ها با دانشجویان چند نکته قابل ذکر است: این دانشگاه‌ها مبنا را بر سختگیری و عدم اغماض گذاشته‌اند. معدل نمرات امتحانات ورودی دانشجویانی که پذیرفته می‌شوند به‌طور باورنکردنی بالا است و غالبا متجاوز از ۹۵ روی ۱۰۰ می‌باشد.
از کانال گشت‌ها (هومن پناهنده) | با اندکی ویرایش
Post #17304
220