انبوهی از راهبان و کشیشان از صومعه بیرون آمدند تا پیکر شاه را از آبگیر بیرون آورند چهار راهب جامه‌های خود را از تن درآوردند وارد آب شدند و نوادهٔ اردشیر را به ساحل کشاندند.
در باغ صومعهٔ خود آرامگاهی برای شاه درگذشته برپا کردند راهبان زخم او را خشک کردند پیکرش را با روغن‌ها و مواد خوشبوی ویژهٔ تدفین مومیایی کردند و جامه‌ای از زربفت بر تنش پوشاندند.
سپس اسقفی محل آرامگاه شاه را با شراب، مشک، کافور، دارواش و گلاب تدهین کرد.
به خشکی کشیدند زان آبگیر
بسی مویه کردند برنا و پیر
به باغ اندرون دخمه‌ای ساختند
سرش را به ابر اندر افراختند
سر زخم آن دشنه کردند خشک
به دبق و به قیر و به کافور و مشک
بیاراستندش به دیبای زرد
قصب زیر و دستی زبر لاژورد
می و مشک و کافور و چندی گلاب
سکوبا بیندود بر جای خواب
Bonner, M. R. J. (2020). The last empire of Iran. Gorgias Press.
@Arsacid_Chronicle