این تابلوی نذریِ کمیاب از آسیای مرکزی، ایزدی را با هاله‌ای پیرامون سر نشان می‌دهد که مردی نیایشگر به سوی او نزدیک می‌شود. این مرد احتمالاً از خاندان سلطنتی نیست، اما به‌گونه‌ای به تصویر کشیده شده که از نظر قامت با ایزد هم‌اندازه است.
از نظر ترکیب‌بندی، این دو پیکره از صحنه‌های ادای احترام و اعطای نشان فرمانروایی در سرزمین‌های غربیِ پساهلنیستی و ایران پیروی می‌کنند؛ صحنه‌هایی که در آن‌ها پادشاه و ایزد در کنار یکدیگر ظاهر می‌شوند.
پیکره‌ای باشکوه با ریشی پرپشت و موهای بلند و موج‌دار، که آن را با ایزد برتر یعنی زئوس/سراپیس/اهورامزدا یکی دانسته‌اند، نیایشگری را می‌پذیرد که جامهٔ کوتاه و شلوار چسبانِ رایج در پوشاک ایرانی را بر تن دارد و دست‌هایش را در حالت نیایش به یکدیگر فشرده است.
در این اثر، سبک غنیِ میان‌فرهنگی که در قلمرو کوشانی شکل گرفت، به‌روشنی نمایان است. این سبک سه عنصر را در هم می‌آمیزد: شمایل‌نگاری ایزدان هندی، ترکیب‌بندی دوفیگورهٔ ایرانی و طبیعت‌گرایی یونانی‌ـ‌رومی در نمایش چین‌وچروک لباس‌ها و حالت بدن پیکره‌ها، همچنین استفاده از نور و سایه برای القای حجم.
در گوشه‌های این تابلو سوراخ‌هایی وجود دارد. احتمالاً آن را به همراه سه تابلوی دیگر که موزه به دست آورده است (MMA 2000.42.1، MMA 2000.42.3 و MMA 2000.42.4)، بر دیوارهای داخلی یک نیایشگاه نصب کرده بودند؛ شاید نیایشگاهی خانوادگی.
The Metropolitan Museum of Art. Panel with the god Zeus/Serapis/Ohrmazd and worshiper.
@Arsacid_Chronicle