در نهایت، هنگامی‌که چیزی برای انتساب به ما نیافتند، به سراغ همان مطالب عمومی و آشکاری رفتند که سال‌ها در برابر چشم همه منتشر کرده بودیم؛ تحلیل‌ها، نقدها و دیدگاه‌های مسالمت‎آمیز که اکنون آنها را ناعادلانه مصداق تبلیغ علیه نظام معرفی کردند!
وقتی حتی در عملکرد سازمان نیز چیزی برای اتهام پیدا نشد، پروژه‌های توسعه‌ای و برنامه‌هایی که برای آینده کشور طراحی کرده بودیم، از طرح‌های ملی و بین‌المللی گرفته تا دپارتمان فضایی، طرح گذار از جهان سوم، توسعه پایدار و جهان‌شمولیسم، با سناریوسازی امنیتی و وارونه تفسیر شد.

آنها در گزارش‌های مکتوب‌شان در این پرونده، سازمان جهانشمول را در پوشش بین‌المللی و تکنولوژی برای عناد با نظام تفسیر کردند! ببینید کار به چه نقطه‌ای از انحطاط رسیده است که در این سرزمین، توسعه و صلح و نوآوری و آینده‌نگری را در ردیف سنگین‌ترین جرایم می‌نشانند. چرا که سیستمی که بر پایه‌های جهل بنا شده، بیش از هر ارتشی، از تابش خرد و استقلال کسانی وحشت دارد که نه با رانت خریده می‌شود و نه پیش پای قدرت زانو می‌زنند.


ببینید چگونه پاسخ سال‌ها تلاش و شب‌بیداری‌، پروژه‌های ما برای نجات کشور از فرسودگی، یورش‌ و توقیف و پرونده‌سازی شد! به این مضحکه‌ی روزگار بنگرید: کسانی که یک سطر برنامه برای آینده‌ی این سرزمین ندارند و کشور را هر روز در این لجن‌زار بیشتر غرق میکنند، کسانی را محاکمه می‌کنند که تمام زندگی‌شان را وقف توسعه و صلح و پیشرفت کردند.
در ذهن بسته‌ی آنان، هر آرزویی برای سربلندی این خاک و هر تلاشی برای خارج کردن ایران از مدار توسعه‌نیافتگی، عناد معنا می‌شود. چرا که بقای تاریکی، تنها در گرو زمین‌گیر ماندن این ملت است.

ای مردم نازنینم، بشنوید و به خاطر بسپارید: ما نه شکسته‌ایم و نه از سایه‌ی احکام فرمایشی هراسی به دل راه داده‌ایم. سر برآورید و به افق بنگرید. فرزندان شما در احرار، شرف را معامله نکردند تا امروز سرفرازانه در کنارتان بایستند. این پاییز تحمیلی خواهد گذشت. بی‌دادگستری‌ها خواهد گسست و فردا از آن دستان پاکی خواهد بود که جز برای آبادی، صلح و آزادی این سرزمین نکوشیدند.
بستند درها را به قفل و پنداشتند پایان ماست، غافل که خورشید احرار، تا ابد روشنگر فردای ماست.