متن جگرسوز این همکار گرانمایه فقط بخشی از واقعیت تلخ را نمایان می‌کند. واقعیتی که تا حدودی قابل تایید است. پرسش این است که چرا کثیری از جوانان و نوجوانان ما به مولفه‌های تاریخ و تمدن خود بی‌توجه شده‌اند و بسیاری از آنها آرزوی مهاجرت را در سرمی‌پرورانند؟
پاسخ‌ها گوناگون و متنوع است، اما یک پاسخ مهم شاید این باشد: فقدان قابلیت زیست‌پذیری.
در گفتگوهایی که با برخی از این عزیزان داشته‌ام، تصریح می‌کنند که بدزمامداری امکان زیست نرمال در ایران را از بین برده است و دیگر امیدی به بهبود وضعیت نداریم. پس، در جایی که نهال امید خشکیده شود، عشق به هم‌نوع و عشق به وطن و عشق به سالمند رفته‌رفته بی‌معنا می‌شود. به عبارتی، در این فضای عسرت، هر کس می‌کوشد تا گلیم خود را از آب بیرون بکشد و......
https://t.me/aliakbargorji2