😏 اصل مذاکره چیز بدی نیست؛ اتفاقاً اگر حتی احتمال کمی برای جلوگیری از جنگ یا گرفتن امتیاز وجود داشته باشه، باید ازش استفاده کرد. ولی مذاکره نباید صرفاً برای «اتمام حجت» باشه که بعداً بگیم ما رفتیم، تلاش کردیم و طرف مقابل نپذیرفت. مذاکره باید خروجی داشته باشه؛ یا احتمال جنگ رو کم کنه، یا برای ما زمان بخره، یا اهرم بیشتری ایجاد کنه، یا حداقل اطلاعات و موقعیت بهتری بهمون بده. مشکل از جایی شروع میشه که خودِ مذاکره باعث بشه فکر کنیم چون هنوز طرف مقابلمون پای میز نشسته، پس حتماً هنوز دنبال توافقه؛ در حالی که ممکنه همزمان بیرون از اتاق مذاکره مشغول آماده‌سازی برای جنگ باشه. بنابراین مذاکره باید همیشه در کنار آمادگی جدی برای شکست مذاکره و سناریوی بعدش باشه؛ دیپلماسی یعنی استفاده از فرصت، نه رفع تکلیف.