کانال علمیِ گروه الغدیر

☀️ به همان اندازه که سیاست‌گذار اقتصادی در ایران تحت فشار است، سیاست‌گذار آمریکایی هم تحت فشار است. همان‌طور که سیاست‌گذار ایرانی بین ابزارهای مختلف سیاستی دست‌به‌دست می‌شود، طرف آمریکایی هم از این ستون به آن ستون می‌کند. در واقع، آنها هم مثل ما با دوگانه‌ها و انتخاب‌های دشواری روبه‌رو هستند؛ اما تفاوت اساسی اینجاست که ما بر حقیم و بر این حق صبر می‌کنیم، ولی آنها در موضع باطل‌اند و هیچ توجیهی برای جنایت‌هایی که مرتکب شده‌اند یا هزینه‌ای که برای جنگی بی‌دلیل می‌پردازند، ندارند.

❤️ وطن‌دوستی گاهی یعنی بتوانی آرزو کنی تحلیلت اشتباه از آب دربیاید؛ مخصوصاً وقتی درست بودنش به معنای روزهای سخت‌تر برای مردم باشد.

✅ تنگه هرمز دست امارات و تراستی‌ها.

🔴 با این دست فرمون، منتظر حمله وحشتناکی باشید.

⚠️ از «لبنانیزه شدن» ایران بترسیم…

🔎 مدتی است صفحات لبنانی را دنبال می‌کنم. چیزی که در بعضی از این صفحات توجهم را جلب کرده، فاصله‌ای است که گاهی میان زندگی روزمره و فضای جنگ دیده می‌شود؛ تصاویری از رستوران، کلاب و ساحل، در کنار اخباری از درگیری و ناامنی. شاید این فقط بخشی از واقعیت جامعه لبنان باشد، اما همین تصویر، بهانه‌ای شد برای فکر کردن به ایران.

🛡️ در ایران، دست‌کم در میان بسیاری از مخالفان جمهوری اسلامی هم، حساسیت نسبت به تمامیت ارضی کشور همچنان پررنگ است. اختلاف سیاسی هرچه باشد، برای بسیاری، ایران موضوعی فراتر از اختلافات سیاسی است.

⚠️ نگرانی از جایی آغاز می‌شود که بی‌تفاوتی نسبت به سرنوشت کشور، به امری عادی تبدیل شود.

🎙️ دیروز نزدیک به دو ساعت از برنامه این دو نفر را دیدم. در این بخش از برنامه که من تماشا کردم، اشاره قابل‌توجهی به جنگ، مدافعان ایران یا وضعیت کشور ندیدم؛ حتی نشانی از پرچم یا نقشه ایران هم به چشمم نخورد.

💬 شاید این صرفاً انتخاب محتوایی برنامه بوده و شاید هم دلایل دیگری داشته باشد. هرکس حق دارد درباره موضوعی صحبت کند یا سکوت کند.

🏢 اما وقتی برنامه با حمایت برندهایی مانند #بلوبانک، #والکس و #اسنپ‌مارکت تولید می‌شود، به‌عنوان مخاطب می‌توان پرسید:

❓ آیا در روزهایی که جامعه با چنین شرایط حساسی روبه‌روست، انتظار داشتن دست‌کم یک اشاره به سرنوشت کشور، انتظار نامعقولی است؟

🎭 قرار نیست هر برنامه سرگرمی به بیانیه سیاسی تبدیل شود؛ اما گاهی سکوت هم می‌تواند محل پرسش باشد.

🕳️ شاید «لبنانیزه شدن» از جایی آغاز شود که جنگ و سرنوشت سرزمین، آن‌قدر از زندگی روزمره فاصله بگیرد که دیگر احساس مسئولیتی نسبت به آن نداشته باشیم.

🐸 ترامپ گذاشت دامادش با ایران مذاکره کنه و برای غزه و اوکراین هم میانجی بشه. حالا CNN فهمیده طرف مالک یه شرکت خصوصی‌ـه که روابط نزدیکی با ارتش اسرائیل داره و از فروش سلاح به ارتش اسرائیل صدها میلیون دلار سود برده. یعنی جنگ غزه پولدارترش کرده، درحالی‌که مأموریت دیپلماتیکش اینه که برای پایان جنگ و رسیدن به توافق‌های مختلف میانجی‌گری و صلح‌سازی کنه.
❤️ @Alghadir_fa

🔴 امید این بود که بهترین سناریوی ممکن در گام نخست محقق شود و ایران پیش از انتخابات میان‌دوره‌ای، به یک چارچوب موقت برای کنترل تنش با آمریکا دست پیدا کند؛ اما دو اشتباه، یعنی سرگیجه راهبردی در قبال امارات و سفر تأسف‌بار هیئت ایرانی به نیویورک و، فراتر از این دو، کوری ترامپ، عملاً این مسیر را مسدود کرد.

🗳 دومین سناریوی مطلوب، که مطلوبیت کمتری دارد اما یک سال پیش، پیروزی‌ای دست‌نیافتنی برای ایران به شمار می‌رفت، شکست هرچه عمیق‌تر جمهوری‌خواهان در سنا به‌دلیل تبعات حمله آمریکا و رژیم به ایران است.

📡 تاکنون هدف ایران از دفاع اقتصادی در برابر آمریکا، تأثیرگذاری بر انتخابات میان‌دوره‌ای بوده و به نظر می‌رسد اکنون این هدف کاملاً در دسترس است. هدف بعدی این است که نرخ بهره اوراق ده‌ساله آمریکا آن‌قدر بالای ۵ درصد باقی بماند که هم فضای سیاست پولی و هم فضای سیاست مالی در آمریکا به‌شدت محدود شود؛ به‌نحوی که عصر آمریکای ماجراجو به پایان برسد.

🧠 نباید هرکس تند حرف زد، زیاد انتقاد کرد یا حتی خطایی مرتکب شد، یک‌شبه «دشمن» و مقصر همه‌چیز معرفی شود؛ باید قاب‌های ذهنی‌مان را بشکنیم و حتی درباره خودی‌ها دوباره و دقیق‌تر فکر کنیم. خیلی وقت‌ها مسئله، اصل ساختار نیست؛ آدم‌هایی‌اند که درون آن قرار گرفته‌اند؛ گرفتار منفعت، تعارض منافع، فساد، کینه، زخم‌های شخصی یا حتی توهم خدمت. ممکن است کسی با ظاهری کاملاً مذهبی و انقلابی، عقده‌های شخصی‌اش را پشت نام دین و انقلاب پنهان کند و به اسم اصلاح، دیگری را تنبیه کند؛ بنابراین راه‌حل، برچسب‌زنی نیست، آدم درست ساختن و آدم درست سر کار آوردن است. از سوی دیگر، جامعه‌ای که می‌خواهد در یک نبرد جدی بایستد، فقط به بازدارندگی نیاز ندارد؛ تاب‌آوری هم لازم است. باید هم توان ضربه‌زدن داشته باشد و هم توان تحمل هزینه. نمی‌شود از مردم انتظار شهادت، فشار و از دست رفتن زیرساخت‌ها داشت، بی‌آنکه نسبت این هزینه‌ها با آرمان برایشان روشن باشد. مقاومت زمانی فرسوده می‌شود که هزینه از معنا جلو بزند. پس مسئله فقط موشک و سلاح نیست؛ مسئله ساختن انسان، جامعه و زیرساختی است که در روزهای سخت فرو نریزد. و اینجا یک اصل تعیین‌کننده است: بازاندیشی؛ نه تقدس‌سازی از خودی، نه دشمن‌سازی کور و نه بستن راه نقد. جامعه‌ای که راه اصلاح را ببندد، ممکن است از بیرون شکست نخورد؛ اما از درون فرسوده خواهد شد.

🏴 وقتی این هفت ماه اخیر رو مرور می‌کنید، می‌بینید خدا مقدر کرده اشتباهات ایران هم در نهایت به نفعش تمام بشه. بزرگ‌ترین بخت ایران و در عین حال بزرگ‌ترین اشتباه آمریکا این بود که برای پایان ۳۰ روز مندرج در بند ۵ صبر نکرد. آمریکا اشتباهات بزرگ‌تری هم خواهد کرد.

🩶🩶 دو اشتباه مهم ایران، یعنی سرگیجه راهبردی در برابر امارات پس از جنگ ۴۰روزه و سفر تأسف‌بار هیئت ایرانی به نیویورک، به تشدید و جلو افتادن تنش‌ها کمک کرد.

📇 ما در ایران بیشتر «توده» داریم تا «جامعه»؛ انبوهی از آدم‌ها که کنار هم زندگی می‌کنند، هیجان‌زده می‌شوند، خشمگین می‌شوند و واکنش نشان می‌دهند، اما کمتر با هم گفت‌وگو می‌کنند، استدلال می‌کنند و فکر مشترک می‌سازند. جامعه یعنی توانِ شنیدنِ مخالف، تحملِ اختلاف و رسیدن به فهم؛ چیزی که با چند میلیون نظر و هشتگ ساخته نمی‌شود. تا وقتی فقط بلدیم واکنش نشان بدهیم، نه گفت‌وگو کنیم، جامعه نیستیم؛ فقط جمعیتی هستیم که کنار هم افتاده‌ایم.

⚠️ اخطار به مسئولان: انفعال، نه‌تنها سایه جنگ را دور نمی‌کند، بلکه می‌تواند جنگ را به دنبال داشته باشد. فریب کسانی را نخورید که این روزها با سیل اخبار نادرست و جهت‌دار درباره ناکارآمدی نفت و تنگه، مرتب در گوش شما می‌خوانند که ایران شانسی ندارد و تلویحاً نسخه تسلیم در برابر آمریکا می‌پیچند.

🛢️ میزان همبستگی نفت با بازدهی اوراق قرضه، به روایتی بیشترین میزان در کل تاریخ و به روایتی بیشترین میزان در سه دهه گذشته، پس از جنگ عراق، است؛ و بخش مهمی از این وضعیت به واسطه اختلال در هرمز ایجاد شده است. هر تکان ایران یا انصارالله، فضای بازارهای مالی جهان را تکان می‌دهد.

🏦 فدرال رزرو در آستانه تصمیمات مهمی در ماه اکتبر است و ذخایر جهانی نفت نیز به آستانه سطح «استرس عملیاتی» رسیده‌اند. این شرایط به‌راحتی تکرارشدنی نیست.

🎯 با تکرار انفعال و افراط در ارسال سیگنال مذاکره، ترامپ را به این جمع‌بندی نرسانید که فشار بیشتر جواب می‌دهد. اشتباهات جنگ ۱۲ و ۴۰ روزه را تکرار نکنید و غافلگیر نشوید. محض رضای خدا، از تجربیات پیشین درس بگیرید.

🧠 پ.ن: با یکی از بزرگ‌ترین هجمه‌های جنگ روانی، با هدف ادراک‌سازی غلط در میان مقامات عالی کشور، مواجهیم.

🫡 حضور منطقه‌ای ایران رو نمی‌شه صرفاً محصول جمهوری اسلامی دونست؛ ایران از قدیم برای امنیت و منافع خودش در منطقه نقش داشته و فقط شکل این حضور عوض شده. البته این به معنی تأیید همه سیاست‌های منطقه‌ای جمهوری اسلامی نیست؛ اشتباه و هزینه هم داشته و باید اصلاح بشه. ولی اینکه فکر کنیم با عقب‌نشینی کامل از منطقه و برگشتن داخل مرزها، امنیت و اقتصاد کشور درست میشه، واقع‌بینانه نیست؛ منطقه پرتنشه و آمریکا و اسرائیل هم فعال‌اند. راه درست نه انزوا و عقب‌نشینی کامله و نه جنگ دائمی؛ باید سرمایه‌های منطقه‌ای رو حفظ کرد، اشتباهات رو کم کرد، تنش‌های غیرضروری رو پایین آورد و اگر مذاکره‌ای هم هست، از موضع قدرت انجام داد.

🌟 دشمن باید بفهمد: ایران را اگر به نقطه‌ای برساند که چیزی برای از دست دادن نداشته باشد، دیگر نمی‌تواند انتظار داشته باشد فقط خودش ضربه بزند و ایران هزینه بدهد. پیروزی تعیین‌کننده یعنی جنگ را با دستاوردی تمام کنیم که توان بازدارندگی و موقعیت ایران را تثبیت کند؛ نه اینکه با یک آتش‌بس موقت، چند ماه بعد دشمن دوباره با فشار و محاصره برگردد و از ضعف‌های ایران استفاده کند. اینجا جای ملاحظه‌کاری نیست؛ لابی‌ها و منافع شخصی، خانوادگی و خرده‌کشورها نباید منافع ایران را قربانی کنند.

⚡️ به نظرم اصل ماجرا اینه که باز شدن مشروط نجف، لزوماً رفع محاصره نیست. وقتی می‌گن فقط یک ماه و فقط با ایرلاین‌های عراقی، ممکنه همین استثنای موقت کم‌کم تبدیل به اهرم فشار دائمی علیه ایران بشه. راه درست اینه که به‌جای تهدید و درگیری، از ظرفیت‌های حقوقی، اقتصادی و اجتماعی‌مون استفاده کنیم و یک راه‌حل مستقل از نظام مالی آمریکا برای نجف روی میز عراق بذاریم. ولی نباید هر گشایش محدود و مشروطی رو «فتح مبین» جا بزنیم؛ چون ممکنه چیزی که ظاهراً گشایشه، در عمل تثبیت یک محدودیت جدید علیه ایران باشه.