‌
نامه شماره ۲۰

به تو!

صبرم تمام شد. و با اینهمه من تو را عادت کردم؛ عادت کردم صبح به صبح و هر روز ببینمت و اگر ندیدم، بدانمت، عادت کردم از کوچکترین جزئیات با تو بگویم، عادت کردم در انتخاب موارد هرچند کوچک نظرت را بخواهم، کلی بگویم تورا در بیشتر لحظاتم داشته‎ام و حالا هم به همان سبک طلبت میکنم..

اما «نیل» از این کلمه بدش آمده، میگوید عادت احساس نیست یک وضعیت است؛ به جای حس و عاطفه نباید ب کار برده شود. اما حقیقت اینجاست که اگر وضعیت هم باشد من در وضعیت عادت کردن به تو مدتی طولانی مانده‎ام و بوده‎ام و نفس کشیده‎ام. خندیده‎ام و تا دلت بخواهد فکری شده‎ام. حالا جز این جاده را باید پیش
بگیرم. باید بدانم بعد از این روزهای باهم و یک مکان بودگیمان که از هم جدا میشویم
و نیستیم؛ ارتباطی باتو نگیرم حداقل به سبک قبل، حال و احوال هرروزه‎ات را نگیرم، فلان فکت علمی را به تو نگویم و منتظر حرف و نظرت نمانم چون بسیار برایم ارزشمند است، از همه‎ی اینها گذر کنم؛ نباشم ونخواهم و تمام هم نشوم؛ چنان که انگار نه، انگار ککی گزیده باشدم..

تو، شخصیتت، شکل عاداتت، دوستی با تو، رفاقتت، نزدیک شدنت؛ همه و همه سبکی نو جدید و ترسناک داشت و حالا از تو دوری گرفتن هم دارد نوع جدید پیدا می‎کند، این روزها من به تو نزدیک و خندانم و همزمان دارم جاده میکنم برای دور شدن از تو. و همزمان نمیتوانم کاملا تمامت کنم و نبینمت حداقل برای حالا و اکنون. از حرف زدن با تو به مقدار زیادی عاجز شده‎ام. حرف زدنهایی که از پس آن فهم متقابل باشد نه زبان نفهمی و سوتفاهمهای کلامی بی‎اساس از ابتدای ترم هم داشتیم و گاه داریم هنوز..
از سعی برای باهم درست کردن مسائل و شک و تردیدها.

و میدانی عزیزم، من حتی عادت ندارم حرفم را نفهمی وقتی عمیقترین سخنانم که کسی فهم نمیکرد را زمانی جلوی چشم خودم درک که هیچ تحلیل و بررسی میکردی.

غریب شده‎ای، از زمانی که بعد از آن نه ماه جدایی دیدمت غریبی میکنم با تو، منی که غریبی کردن با تو را بلد نبودم. نهایت اینکه خطی که میروی و خطی که می‎روم اصلا همسو نیست عزیز من.

این روزها میان تبدیل کردن تو از آشناترین و نزدیک‎ترین آدم این روزهایم به فلانی که فقط یک دوست عادی است و بعد از خوابگاه تمام می‎شود، جان خودم را نرم نرمک آتش می‎زنم.. رودربایستی که نداریم درد دارد؛ تورا جز در فاصله نزدیک و امن دیدن درد دارد، تورا در حالتی بدونه تفاوت با آدمهایی که قبلا دوستانم بودند و تو رفیق میان آنها، درد دارد.

و اگر سالها هم بگذرد این درد روزمره تمام نمیشود، من را هم تمام نمی‎کند برعکس کتابها و غزلهای عاطفی، اما اذیتم میکند. تدریجی و طولانی درگیرم میکند. وسط خنده سراغم می‎آید، در بی‎ربط ترین موقعیتها جلوی چشمم می‎آید. شاید از روزمرگی دربیاید و کمتز فکری‎ام کند با ایجاد فاصله اما سر جای خودش هست، دقیقا مثل آن پارگی زیر لبم که از کودکی تا همین امروز جای زخم و بخیه‎هایش باقیست.

میشوی یک درد فرامووش نشدنی بین آن قبلی‎ها.

@ALetterFromTo