محمدحسین بهجت تبریزی (۱۲۸۵–۱۳۶۷)، شاعر ایرانیِ اهل تبریز و از چهره‌های برجستهٔ غزل معاصر فارسی بود که در کنار شعر فارسی، به ترکی آذربایجانی نیز شعر می‌سرود. «حیدربابایه سلام» از شناخته‌شده‌ترین آثار او در زبان ترکی است.

شهریار را گاهی شاعری کاملاً سنت‌گرا تصور می‌کنند، اما رابطه‌اش با جریان‌های ادبی نوتر پیچیده‌تر بود: او با نیما یوشیج آشنا شد و از شعر و جریان شعری او تأثیر پذیرفت؛ چنان‌که برخی از شعرهای نو او، از جمله «هذیان دل»، «ای وای مادرم» و «مومیایی»، در شمار نمونه‌های قابل توجه شعر نو او قرار گرفته‌اند. در عین حال، پیوند عمیقی با سنت غزل فارسی و به‌ویژه حافظ داشت. بخشی از غزل‌های او نیز در گفت‌وگو و استقبال از سنت غزل کلاسیک شکل گرفته‌اند.

او همچنین تا سال آخر تحصیل پزشکی پیش رفت، اما در سال ۱۳۰۸، در پی آشفتگی عاطفی ناشی از یک عشق نافرجام، دانشکدهٔ پزشکی را ترک کرد و دیگر تحصیل پزشکی را ادامه نداد. این تجربهٔ شخصی بعدها در بسیاری از غزل‌های مشهور او بازتاب یافت و «درد»، «درمان»، «بیماری» و «نوشدارو» نیز در زبان عاشقانهٔ شعرش حضوری پررنگ پیدا کردند.

شاید بتوان زندگی شهریار را نیز همچون شعرش، ایستادن میان چند جهان دانست: میان سنت و تجدد، فارسی و ترکی، عشق و فقدان، و سرانجام میان حرفه‌ای که می‌توانست به درمان تن بینجامد و شعری که به درمانِ دردهای دیگری بدل شد.