در فیزیک کوانتوم ما یک مسئله داریم که اولین بار شرودینگر در قالب تمثیل گربه مطرحش کرد. خیلی داستان رو با ریاضیات عجیب‌ و غریبش نکنیم. این تمثیل اصل ماجرا یا زندگی گربه بخت برگشته را روی سر مشاهده‌ گر می‌ اندازد.

داشتم فکر می‌ کردم اگر توی محیط فقط و فقط یک مشاهده‌ گر باشد، حالت زندگی گربه احتمالی از 1/2 است ولی اگر دو نفر باشند، پیش بینی خروجی حیات یا مرگ گربه احتمالی از 1/4 است. اگر سه نفر باشند، و همینطور برو جلو. خلاصه، اگر فقط یک نفر توی محیط بود، 50 درصد می‌ توانستیم انتظار داشته باشیم که خروجی مورد نظرمان را می‌ گیریم چون مشاهده ما است که تعیین می کند چه چیزی رخ بدهد (مشاهده یا برداشت - اندازه گیری ما). ولی وقتی تعداد آدم‌ های مشاهده‌ گر زیاد می‌ شود، به همان اندازه خروجی غیرقابل پیش بینی تر می‌ شود. به عبارت دیگر فضای برهم نهی خیلی ماهیت شکننده ای پیدا می کند و یک خط روایی مشخصی را نمی توان از آن انتظار داشت.

حالا یک نکته‌ ای این وسط هست که ماجرا را از آنچه فکر می‌ کنیم هم عجیب‌ تر می‌کند. در تفسیر استاندارد، مشاهده‌ گر اول که جعبه را باز می‌ کند، برهم‌ نهی را می‌ شکند. از آن لحظه گربه برای او یا زنده است یا مرده. نفر دوم دیگر با برهم‌ نهی رو به‌ رو نیست، با یک واقعیت قطعی رو به‌ روست که نفر اول قبلا تعیینش کرده. یعنی احتمال واقعا 1/2 به توان n نمی‌ شود (چیزی که بالاتر گفتم)، چون مشاهده‌ گرها مستقل از هم نیستند، با یک سیستم واحد درهم‌ تنیده‌ اند.

ولی اینجا دقیقاً همان جایی است که پل می‌ خورد به چیز دیگری. در تفسیرهایی مثل جهان‌های چندگانه یا مکانیک کوانتومی رابطه‌ ای، حالت سیستم فقط نسبت به هر مشاهده‌ گر تعریف می‌ شود. برای یکی گربه مرده است، برای یکی دیگر هنوز در برهم‌نهی است. این موجب می شود چند روایت موازی از یک واقعیت واحد داشته باشیم.

و این دیگر فقط فیزیک نیست. این دقیقا همان کاری است که رسانه با یک جامعه می‌ کند. یک جامعه می‌ تواند در حالت برهم‌ نهی روایی باشد، یعنی چند روایت موازی از یک واقعیت تا وقتی یک مشاهده‌ گر قدرتمند، یک رسانه، یک قدرت، آن را فرو بریزد به یک روایت واحد که آن روایت می تواند یک روایت از مجموعه روایت های ممکن باشد ولی نه اینکه آن روایت، روایت اصلی است. در نتیحه با رسانه می‌ توانی واقعیت یک جامعه را تعیین کنی، اگر با موفقیت ذهن و برداشت ذهن از محیط را تغییر بدهی.

پسر چه دنیای عجیبی داریم. پدرسوخته‌ها به کجا رسیدند. این مسئله موجب میشه من به هر چیزی که باور دارم شک کنم. چون همه دیتا ما از رسانه میاد و رسانه مشخص نیست با چه هدفی این دیتا رو داره به ما فید میکنه. چه روزگار ترسناکی داریم.

@aioooir | #superposition #national_security