اما استدلال موس یک نکته استراتژیک واقعی دارد که مخالفت اخلاقی آن را پاک نمی‌ کند. دانش آسیب‌ پذیری و امنیت سایبر و بدافزار و شنود اطلاعات الکترونیکی و ... در جامعه هکرها تولید می‌ شود، ولی مسئله این است که اختیار سیاستگذاری، استانداردسازی زیرساخت، و قواعد درگیری سایبری دست ژنرال و قانون‌گذار است.

اگر این دو جهان حرف نزنند، تصمیم با اطلاعات دست‌ دوم و لابی گری و لاشی بازی گرفته می‌ شود که ما در ایران به خوبی این موارد و شاهد هستیم. دعوت 2012 آزمایش همین فرض بود. شکست آزمایش هم به همان اندازه آموزنده است. الکساندر روی صحنه انکار کرد، جامعه تشویق سرد کرد، و یک سال بعد اسناد نشان داد انکار نادرست بوده. از آن به بعد نزدیک کردن دو جهان دیگر نمی‌ توانست به معنای اعتماد به حرف رسمی باشد. حداکثر می‌ توانست به معنای شنیدن اولویت عملیاتی حریف، و اندازه‌گیری فاصلهه حرف تا قابلیت، باشد.

برای کسی که امروز به رابطه جامعه فنی و دستگاه امنیتی فکر می‌ کند، درس دفکان ۲۰ این نیست که دعوت اشتباه بود یا درست. درس این است که کانال باید دو طرفه و قابل ابطال باشد. موس کانال را باز کرد، جامعه حق داشت بدبین بماند، و انکار روی صحنه یک سال بعد با سند باطل شد. جامعه‌ای که خط قرمز ندارد، تنها وقتی می‌ تواند با دستگاه حرف بزند که دروغ را همان‌ جا قیمت‌ گذاری کند، نه اینکه حضور را با همسویی عوض کند.

خلاصه خوش به حالشان. چه جامع زیبایی. چه حد از آزادی. به قول یک بنده خدایی، مبارکتان باشد اینکه از زیر دریا تا مریخ را گرفتید. چنین جامعی حق و لایق چنین دست اوردهایی است.

@aioooir | #blackhat_mood