‍ بیست و هفتم شهریورماه روز بزرگداشت شعر و ادب پارسی

قلمرو زبان دری

تو را بدیدم ای یار، ای خراسانی
گشاده‌دست و دل و خنده‌روی و مهرسگال

مرا چه گفتی؟ گفتی که هین ز غصّه مموی
مرا چه گفتی؟ گفتی که هان ز درد منال

اگرچه خصم به کاشانه‌ات فکند آتش
درین دیار تو بیگانه نیستی فی‌الحال

مرا تو همدلی و همزبان و هم‌آیین
که مرز و بوم یکی بوده‌مان هزاران سال

من و تو صاحب یک خانه و ز یک پدریم
یکی زبان و یک آیین و یک سرشت و خصال

کدام خانه که نی شرق باشدش نی غرب؟
کدام دار ندارد جنوب یا که شمال؟

چنان‌که نیست خراسان ز طوس تا بسطام
نه آریانا باشد ز بلخ تا چترال

اگر که هستم من از دیار نوذر و طوس
وگر تو هستی از سرزمین رستم و زال،

به شاهنامه نگر، قصّۀ گذشته بخوان
که داستانها دارد ز روزگار وصال

زبان نغزِ دری را قلمروی‌ست فراخ
که مرغ وهم به پهنای آن بریزد بال

ز شرق تا به خُتن، غرب تا به قونیه گیر
شمال تا به بخارا جنوب تا بنگال

مباد کاسته از فرّ آریای کهن
به حقّ ایزد پاک مهیمن متعال

آصف فکرت

[ای زبان پارسی ... (دربرگیرندۀ شصت و شش گفتار)، به کوشش دکتر میلاد عظیمی، تهران، انتشارات دکتر محمود افشار، چاپ دوم ۱۴۰۲، ج ۳، ص ۱۵۵۴]

بنیاد موقوفات دکتر محمود افشار؛ تعمیم زبان فارسی، تحکیم وحدت ملّی و تمامیت ارضی

@AfsharFoundation