باز هم باغچه از غنچهٔ پژمرده پُر است
شهر، از مردم دل‌تنگ و دل‌آزرده پُر است

گر زمین خوردم و برخاستم ای دوست! چه غم؟
خاک این میکده از مستِ زمین‌خورده پُر است

گیرم از قصّهٔ این غصّه هم آگاه شدم
زندگی روز و شبش از غمِ نشمرده پُر است

بی‌سبب نیست که یادآور تنهایی‌هاست
آه از آیینه که از خاطرِ افسرده پُر است

عشق حق داشت اگر تور نینداخت به آب
برکهٔ بختِ من از ماهی دلمرده پُر است

#فاضل_نظری

https://t.me/Afa_Gh