آفاق

ای باغبان ای باغبان آمد خزان آمد خزان
بر شاخ و برگ از درد دل بنگر نشان بنگر نشان

ای باغبان هین گوش کن ناله درختان نوش کن
نوحه کنان از هر طرف صد بی‌زبان صد بی‌زبان

هرگز نباشد بی‌سبب گریان دو چشم و خشک لب
نبود کسی بی‌درد دل رخ زعفران رخ زعفران

#مولانا
#موسیقی

https://t.me/Afa_Gh

هم‌خانه‌ایم، روی گرفتن حلال نیست
ناگفته پرسشی، که سخن را مجال نیست

گفتی بسنده کن به خیالی ز وصل ما
ما را به غیر ازین سخنی در خیال نیست

گر ماه صورت تو ببیند، به صدق دل
خود معترف شود که درو این کمال نیست

در پرده‌ای و بر همه‌کس پرده می‌دری
با هر کسی و با تو کسی را وصال نیست

مشکل در آن که وصل تو ممکن نمی‌شود
ورنه به ممکنات رسیدن محال نیست

لالند عارفان تو از شرح چند و چون
از معرفت خبر نشد آن را که لال نیست

پرسیده‌ای که آنچه طلب می‌کنی کجاست؟
از من خبر مپرس، که جای سوال نیست

ای اوحدی، چو این دگران سرّ دوستی
با دیگری مگوی، که ما را به فال نیست

گر مدّعی سماع حدیثت نمی‌کند
دل مرده را سماع نباشد، که حال نیست

#اوحدی

https://t.me/Afa_Gh

#داستان_کوتاه
#من_قلب_کوچولویی_دارم
#نادر_ابراهیمی
#قسمت_دوم (آخر)

بعدش می‌دانید چه‌طور شد؟ بله، درست است. نگاه کردم و دیدم که بازهم، توی قلبم، مقداری جای خالی مانده...
فورا تصمیم گرفتم آن گوشهٔ خالی قلبم را بدهم به چند نفر؛ چند نفر که خیلی دوست‌شان داشتم؛ و این کار را هم کردم: برادر بزرگم، خواهر کوچکم، پدر بزرگم، مادر بزرگم، یک دایی مهربان و یک عموی خوش اخلاقم را هم توی قلبم جا دادم... فکر کردم حالا دیگر توی قلبم حسابی شلوغ شده... این همه آدم، توی قلب به این کوچکی، مگر می‌شود؟ اما وقتی نگاه کردم،‌ خدا جان! می‌دانید چی دیدم؟
دیدم که همهٔ این آدم‌‌ها، درست توی نصف قلبم جا گرفته‌اند؛ درست نصف ـ با اینکه خیلی راحت هم ولو شده بودند و می‌‌گفتند و می‌خندیدند. و هیچ گله‌‌ای هم از تنگی جا نداشتند.... من وقتی دیدم همهٔ آدم‌های خوب را دارم توی قلبم جا می‌دهم، سعی کردم این عموی پدرم را هم ببرم توی قلبم و یک گوشه بهش جا بدهم... اما... جا نگرفت... هرچی کردم جا نگرفت... دلم هم سوخت... اما چکار کنم؟ جا نگرفت دیگر. تقصیر من که نیست حتما تقصیر خودش است. یعنی، راستش، هر وقت که خودش هم، با زحمت و فشار، جا می‌‌گرفت، صندوق بزرگ پول‌‌هایش بیرون می‌ماند و او، دَوان دَوان از قلبم می‌آمد بیرون تا صندوق را بردارد...

پایان
#باهم_کتاب_بخوانیم

https://t.me/Afa_Gh

دوباره به تابلو نگاه کرد. کنار حوض آبی، لکهٔ سبز و سرخی بود که اگر از دور نگاه می‌کردی، بتهٔ سبزی می‌دیدی با گل‌های سرخ. اگر می‌رفتی از خیلی جلو نگاه می‌کردی، فقط لکه‌های سرخ و سبز می‌دیدی.

به خودش گفت: شاید باید به زندگی از دور نگاه کنی. از خیلی جلو فقط لکه می‌بینی…

#عادت_می‌کنیم
#زویا_پیرزاد
#پاورقی

https://t.me/Afa_Gh

با این‌که پیش هیچ‌کس اعتراف نمی‌کرد، از دلتنگی تقریبا فلج شده بود.

#خاک_غریب
#جومپا_لاهیری

🔹پ.ن

تو آمدی، قلبم را تکان دادی و رفتی؛ انگار فقط آمده بودی بگویی هنوز می‌شود درد کشید!

#شب‌های_روشن
#فئودور_داستایوفسکی

https://t.me/Afa_Gh

پیش از آفتاب که برمی‌خیزی
انگار پیش از خلقت برخاسته‌ای
و هر روز شاهد مجدد
این تحول روزانه بودن
از تاریکی به روشنایی
از خواب به بیداری
از سکون به حرکت‌.
و امروز صبح چنان حالی داشتم
که به همه سلام می‌کردم.

#جلال_آل_احمد

https://t.me/Afa_Gh

چه‌قدر ساده به هم ریختی روان مرا
بریده غصّۀ دل‌کندنت امان مرا

قبول کن که مخاطب‌پسند خواهد شد
به هر زبان بنویسند داستان مرا

گذشتی از من و شب‌های خالی از غزلم
گرفته حسرت دستان تو جهان مرا

سریع پیر شدم آن‌چنان که آینه نیز
شکسته در دل خود صورت جوان مرا

به فکر معجزه‌ای تازه بودم و ناگاه
خدا گرفت به دست تو امتحان مرا

نه تو خلیل خدایی نه من چو اسماعیل
بگیر خنجر و در دم بگیر جان مرا

تو را به حرمت عشقت قسم بیا برگرد
بیا و تلخ‌تر از این مکن دهان مرا

چه روزگار غریبی است بعد رفتن تو
بغل گرفته غمی کهنه آسمان مرا

تو نیم دیگر من نیستی؛ تمام منی
تمام کن غم و اندوه سالیان مرا

  #امید_صباغ‌نو

https://t.me/Afa_Gh

چه‌قدر خوب است که همیشه در زندگی‌تان، کسی را داشته باشید که حتی در نبودنش هم باعث لبخندتان شود…

#دوست_داشتم_کسی_جایی_منتظرم_باشد
#آنا_گاوالدا

🔹پ.ن

کاش به اندازهٔ تمام لبخندهای دنیا، دوربین وجود داشت…

https://t.me/Afa_Gh

وقتی که نیستی
خواب می‌بینم
که در خوابم خواب می‌بینم که خواب می‌بینم...

#پل_الوار
#موسیقی

https://t.me/Afa_Gh

شب‌هنگام
چون جرم سایه‌ها
در هرم تیرگی
تبخیر می‌شدیم
در پرسه‌های شبانگاهی
بر جاده‌های پرت مه‌آلود
چون برگ‌های مرده‌ی پاییز
دنبال یکدیگر
زنجیر می‌شدیم
در زیر پای رهگذر مست لحظه‌ها
تسلیم می‌شدیم، لگدکوب می‌شدیم
نابود می‌شدیم
با اشک‌هایمان
تهمت به جاودانگی درد می‌زدیم
با دردهایمان
بهتان به عشق
بیگانگی رسالت ما بود.

#نصرت_رحمانی

https://t.me/Afa_Gh

در عصر یک پاییز در اتوبوس بودیم
دورمان دیوار شیشۀ سبز
سبزی شیشه‌ها زرد پاییز را سبز خرم کرده بود
از سبزی برگ‌ها بهار به اتوبوس نشست
بیرون خزان در کار بود
نمی‌دانستم در بهار درون باید گفت یا در خزان برون
من و بهار پیاده شدیم
بهار در خیابان محو شد
پاییز در کنارم راه می‌آمد.

#احمدرضا_احمدی

https://t.me/Afa_Gh

#داستان_کوتاه
#من_قلب_کوچولویی_دارم
#نادر_ابراهیمی
#قسمت_اول

من قلب کوچولویی دارم؛ خیلی کوچولو؛ خیلی خیلی کوچولو.
مادربزرگم می‌گوید: قلب آدم نباید خالی بماند. اگر خالی بماند،‌ مثل گلدان خالی زشت است و آدم را اذیت می‌کند.
برای همین هم، مدتی‌ست دارم فکر می‌کنم این قلب کوچولو را به چه کسی باید بدهم؛ یعنی، راستش، چه‌طور بگویم؟ ‌دلم می‌خواهد تمام تمام این قلب کوچولو را مثل یک خانهٔ قشنگ کوچولو، به کسی بدهم که خیلی خیلی دوستش دارم... یا... نمی‌دانم... کسی که خیلی خوب است، کسی که واقعا حقش است توی قلب خیلی کوچولو و تمیز من خانه داشته باشد.
خب راست می‌گویم دیگر . نه؟
پدرم می‌گوید:‌ قلب، مهمان‌خانه نیست که آدم‌ها بیایند، دو سه ساعت یا دو سه روز توی آن بمانند و بعد بروند. قلب، لانهٔ گنجشک نیست که در بهار ساخته بشود و در پاییز باد آن را با خودش ببرد...
قلب، راستش نمی‌دانم چیست، اما این را می‌دانم که فقط جای آدم‌های خیلی خیلی خوب است ـ برای همیشه ...
خب... بعد از مدت‌ها که فکر کردم، تصمیم گرفتم قلبم را بدهم به مادرم، تمام قلبم را تمام تمامش را بدهم به مادرم، و این کار را هم کردم...
اما...
اما وقتی به قلبم نگاه کردم، دیدم، با این که مادر خوبم توی قلبم جا گرفته، خیلی هم راحت است، باز هم نصف قلبم خالی مانده...
خب معلوم است. من از اول هم باید عقلم می‌‌رسید و قلبم را به هر دوتاشان می‌دادم؛ به پدرم و مادرم.
پس، همین کار را کردم.

ادامه دارد...
#باهم_کتاب_بخوانیم

https://t.me/Afa_Gh

کار مدرسه‌ها همواره این بوده که اندیشه‌های عرف‌پسند را توجیه کنند; گاه, دانشگاه‌ها نیز در این زمینه تفاوت چندانی با مدرسه‌ها نداشته‌اند. بیشترِ آموزگاران و حتی استادان دانشگاه به این اشتباه دامن می‌زنند که اخلاق همان عرف جامعه است. این کار را غالباً نادانسته و به این سبب انجام می‌دهند که عرف جامعه در خودشان هم نهادینه شده است. آموزش و پرورشِ حقیقی باید مهارت‌های فکری را در دانش‌آموزان و دانشجویان پرورش دهد تا بتوانند تفاوت‌ها را تشخیص دهند: تفاوت میان آداب و رسوم فرهنگی و قواعد اخلاقی, تفاوت میان فرمان‌های جامعه و حقایق اخلاقی, و تفاوت‌های دیگر از این دست. هر جا تابوها و باورهای اجتماعی با اصول اخلاقی تعارض پیدا می‌کنند, باید اولویت را به اصول اخلاقی داد.

متن: تفکر نقادانه درباره‌ی مسائل اخلاقی ریچارد پل و لیندا الدر

#ریچارد_پل
#لیندا_الدر
#یادداشت_ها

https://t.me/Afa_Gh

هرجا حس کردی سردرگم و بلاتکلیفی و هیچ چیز با هیچ چیز دیگر جور در نمی‌آید، هرجا حس کردی داری در جا می‌زنی و رشد نمی‌کنی و حالت خوب نیست، هرجا حس کردی هرقدر تلاش می‌کنی افاقه نمی‌کند و دستاوردهای جهانت راضی‌کننده نیست؛ یعنی زمانِ تغییر رسیده!!!
وقتش رسیده بلند شوی، میز را به‌هم بزنی، حصارها را بشکنی و زنجیرهای کهنه را پاره کنی.
وقتش رسیده توقف کنی، ادامه ندهی، نخواهی، بروی، دست برداری و به مشغله‌ها، اتفاقات، مکان‌ها و آدم‌های تازه فکر کنی...
وقتش رسیده چیزی که هست را به چیزی که باید باشد تبدیل کنی.
وقتش بلند شوی و
بازی را عوض کنی...

#نرگس_صرافیان_طوفان
#نیرویی_فراتر_از_محدودیت‌ها

https://t.me/Afa_Gh

آدم‌ها در زندگی‌هایشان، فکر‌هایشان، اشتهاها و جاه‌طلبی‌هایشان آزمندی‌ها و بی‌رحمی‌‌هایشان گرفتارند و همچنین در نیک نفسی و مروت در دام خیر و شر، این است ماجرای زندگی‌شان و ماجرای ما و در همه‌ی زمینه‌های احساسی یا هوشمندی تکرار می‌شوند، فضیلت و فساد تار و پود اولین آگاهی ما بوده است و مصالح آخرین آگاهی‌مان را هم تشکیل خواهد داد آن هم به رغم همه‌ی تغییر و تحول‌هایی که در زمین، در رودخانه‌ها در کوه ها در اقتصاد و در آیین‌ها و سنت‌هایش به وجود می‌آوریم.

وقتی آدم از همه‌ی گرد و خاک‌ها و خورده ریزه‌های زندگی‌اش رها می‌شود، تازه می‌رسد به این پرسش دشوار و بی ابهام، آیا زندگی خوبی بوده یا بد؟ آیا من خوب عمل کرده‌ام یا بد؟

#شرق_بهشت
#جان_اشتاین_بک
#پاورقی

https://t.me/Afa_Gh

شادمان گفتی: «از آن عاشق تنها چه‌خبر؟»
خبری نیست، بپرس از غم دنیا چه‌خبر؟

خاطرم هست رقیبانِ پر از کینه‌ی من
همنشینان تو بودند، از آن‌ها چه‌خبر؟

همه لب‌تشنه، تو دریایی و من ماهی تنگ
از کنارآمدگان با لب دریا چه‌خبر؟

زاهدی دست به گیسوی رهای تو رساند
عاشقی گفت که از عالم بالا چه‌خبر؟

باز دیروز به من وعده‌ی فردا دادی
آه پیمان شکن! از وعده‌ی فردا چه‌خبر؟

#سجاد_سامانی

https://t.me/Afa_Gh

صبح که می‌شود
آفتاب بر تنم می‌تابد،
و "دوست داشتنت" بر قلبم

#پرتو_ماهین

🔹پ.ن

به دور افکنده‌ام غم‌ها و
شادی‌های کوچک را
تویی رمز بزرگ انتخاب من،
سلام ای عشق!

#حسین_منزوی

https://t.me/Afa_Gh

صبح ها را
لبخندی بچسبانید گوشهٔ لبتان!
دلیلش مهم نیست
اصلا نیازی به دلیل ندارد
لبخند است دیگر،
هفت خان رستم که نیست!
یک لیوان چای تازه دم بنوشید
یک موسیقی خوب برای خودتان پخش کنید
و گذشته و آینده را بگذارید به حال خودشان
مهم،
همان صبح، همان لبخند، همان چای، همان موسیقی‌ست!

#اميررضا_لطفی‌پناه

https://t.me/Afa_Gh

معجزهٔ درون خود را بشناسید. افکار منفی ذهن خود را با افکاری مثبت جایگزین کنید، اهداف خود را بشناسید و درجهت آن‌ها حرکت کنید.

#معجزه_ذهن
#تونی_بازان

https://t.me/Afa_Gh

برای همهٔ ما، همهٔ روزها فراموش می‌شوند؛ به جز همان یک روز که نشانی آن‌ را به هیچ‌کس نگفته‌ایم.

#محمدرضا_عبدالملکیان
#موسیقی

https://t.me/Afa_Gh