کاش چون پاییز بودم... کاش چون پاییز بودم
کاش چون پاییز خاموش و ملال‌انگیز بودم
برگ‌های آرزوهایم یکایک زرد می‌شد
آفتاب دیده‌گانم سرد می‌شد
آسمان سینه‌ام پر‌درد می‌شد
ناگهان طوفان اندوهی به جانم چنگ می‌زد
اشک‌هایم همچو باران
دامنم را رنگ می‌زد
وه... چه زیبا بود اگر پاییز بودم
وحشی و پر‌شور و رنگ‌آمیز بودم
شاعری در چشم من می‌خواند... شعری آسمانی
در کنار قلب عاشق شعله می‌زد
در شرار آتش دردی نهانی
نغمه‌ی من...
همچو آوای نسیم پر‌شکسته
عطر غم می‌ریخت بر دل‌های خسته
پیش رویم:
چهره‌ی تلخ زمستان جوانی
پشت سر:
آشوب تابستان عشقی ناگهانی
سینه‌ام:
منزلگه اندوه و درد و بدگمانی

کاش چون پاییز بودم... کاش چون پاییز بودم

#فروغ_فرخزاد
#موسیقی

https://t.me/Afa_Gh