در روایت، به این کشاکش «کشمکش درونی» گفته می‌شود.


ایده‌ی کشتن مال
کاب خودش را بابت مرگ مال مقصر می‌داند، زیرا او این فکر را در ذهن مال کاشت که زندگی‌شان یک خواب است، تا او را متقاعد کند روی ریل قطار بخوابند، بمیرند، و در واقعیت از خواب بیدار شوند.
اجرای سبکی و دیداری کاشت فکر
فیلم، از نظر سبک و جلوه‌های بصری نیز چشمگیر است. کاب می‌گوید مال رازی را در اعماق ذهن خود پنهان کرده است. صدای کاب بر تصویری از گاوصندوقی در خانه‌ی پدری مال پخش می‌شود؛ جایی که مال توتمش را در حالتی افتاده و غیرفعال رها کرده، به این معنا که تصمیم گرفته فراموش کند این یک رویاست و دیگر میان رویا و واقعیت تفاوتی قائل نشود. اما کاب با یافتن توتم و چرخاندن آن—که عدم توقفش نشانه‌ای از رویا بودن است—بار دیگر این فکر را در ذهن مال زنده می‌کند که در رویا زندگی می‌کند و تنها با مرگ می‌تواند به واقعیت بازگردد.
احساس گناه کشتن مال
اما محاسبات کاب آن‌طور که انتظار داشت، پیش نمی‌رود. زیرا مال، حتی پس از بیداری، همچنان درگیر توهم خواب بودن زندگی‌اش است. دلیل خودکشی او همین ناتوانی در تشخیص واقعیت از رویا است. و مرگ مال، علت احساس گناه کاب محسوب می‌شود. آریادنی، در صحنه‌ای که بالای سر سایتوی گلوله‌خورده ایستاده‌اند، به کاب می‌گوید که احساس گناه او، در ناخودآگاه، به مال قدرت می‌بخشد. او درباره‌ی فکری که منجر به مرگ مال شد، مقصر نیست. و اگر قرار است از این بار روانی رها شود، باید با مال مقابله کند، خود را ببخشد و با حقیقت کنار بیاید.
پالایش روانی
پس از نخستین مکالمه‌ی ایمز (تام هاردی)، که در نقش عموخوانده‌ی رابرت ظاهر شده، می‌گوید رابطه‌ی رابرت و پدرش به شدت آسیب‌دیده است. آرتور می‌پرسد: «این چه کمکی به ما می‌کند؟» و کاب پاسخ می‌دهد: «هرچه مشکلات بزرگ‌تر باشند، پالایش روانی نیز قدرتمندتر خواهد بود.»

پالایش روانی، مفهومی که ارسطو مطرح می‌کند، فرایندی است که شامل دو رخداد اساسی است:
1
نخست، آزاد شدن و تجربه‌ی احساسات سرکوب‌شده. به‌عنوان‌مثال، در فرایند روان‌درمانی یا مواجهه با برخی آثار هنری، فرد ممکن است به‌شدت احساساتی شود. تصور کنید اندوه یا ترسی که سال‌ها در ناخودآگاه ما سرکوب شده، ناگهان، به شکل اشک در پیکرمان متبلور شود. این رخداد بزرگی است؛ در واقع، نوعی دسترسی به ناخودآگاه که ما عملاً به آن دسترسی زبانی و خودآگاه نداریم. این یعنی رهایی عاطفه و گشودن گره‌ای که به‌طور مستقیم و خودآگاه امکان‌پذیر نیست. اما از طریق پالایش روانی، احساس سرکوب‌شده از ناخودآگاه وارد خودآگاه می‌شود. ابتدا، جسم آن را از طریق گریه یا هر شکل دیگری تجربه می‌کند.
پالایش روانی حرف زدن به زبان ناخودآگاه است.
2
ذهن خودآگاه ما روی عاطفه و واکنش جسمانی تأمل می‌کند. در این مرحله، پالایش به نتیجه می‌رسد؛ سه فرایند در اینجا شکل می‌گیرد: تجربه‌ی جسمانی عاطفه‌ی سرکوب‌شده، یادآوری رویداد سرکوب‌کنند و تأمل بر حادثه‌ای که عاطفه سرکوب‌شده را آشکار می‌کند. اندیشیدن به این سه موجب شفافیت اندیشه، وضوح ذهن و تغییر دیدگاه می‌شود. اکنون که در مواجهه با این رویداد، ترسی را تجربه کرده‌ای و اندوهی را گریسته‌ای، اگر درباره‌ی آن رویداد و احساسات آشکارشده عمیق تأمل کنی و آن را وارد ساحت زبان و خودآگاه کنی، نگاهت به زندگی دستخوش تغییر خواهد شد.
در آخرین لایه‌ی خواب، که همچنان از لحاظ سبک و جلوه‌های بصری درخشان است، کاری که انجام می‌دهند همین است: نفوذ به عمق ناخودآگاه رابرت فیشر، آشکار ساختن عواطف سرکوب‌شده‌ی او در رابطه با پدرش، و واداشتن او به تجربه‌ی این احساسات. بیرون کشیدن فرفره از گاوصندوق پدر، تمهیدی برای تحقق این هدف است؛ اینکه نشان دهد پدر رابرت، در اعماق وجودش، او را دوست داشته است. گریه‌های فیشر بر سر بستر مرگ پدر، به معنای آشکار شدن و تجربه‌ی سال‌ها اندوه و انواع احساسات سرکوب‌شده‌ای است که در نهایت به تغییر ذهنیتش منجر می‌شود؛ ذهنیتی که کاب و تیمش با کاشتن ایده‌ی «پدرم می‌خواهد خودم باشم، و به همین دلیل از من مأیوس بوده است» به آن جهت می‌دهند.


پالایش روانی کاب
این پالایش روانی، برای کاب نیز رخ می‌دهد. بازتاب مال در ناخودآگاه کاب، تحت تأثیر همان احساس گناه، تلاش می‌کند او را متقاعد کند که پیش او بماند. کاب، با زنده نگه داشتن مال در ذهنش، می‌کوشد بر احساس گناهش غلبه کند، اما این تلاش، به‌وضوح نتیجه‌ای جز کارشکنی ندارد.

اما در آخرین مکالمه‌اش با مال، وقتی کاب اعتراف می‌کند که به‌شدت درگیر احساس گناه است، در همین لحظه، فرایند پالایش روانی او آغاز می‌شود. به او می‌گوید: «تو تنها سایه‌ای از همسر من هستی، نه خود او.» و سپس تأکید می‌کند که باید برای همیشه از او جدا شود. در این لحظه، کاب با عمل خود—کاشتن ایده‌ی خودکشی در ذهن مال—مواجه می‌شود و با آن کنار می‌آید.