انجمن علمی ادبیات دانشگاه شهرکرد

یک شب، یک محفل، هزاران واژه‌ی ناب
✨به مناسبت بزرگداشت مولانا

🌸 ویژه‌ی دختران خوابگاه
منتظرتونیم برای یک شب پر از شعر و حال خوب 💜


بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم… 🌸
این بار قرار است در کنار هم، شعر بخوانیم، بشنویم و لحظه‌ای با کلمات زندگی کنیم.

✨ محفل شعر امشب ساعت ۲۰:۳۰ نمازخانه خوابگاه خواهران

همکاری ها:
انجمن  علمی ادیان و عرفان
انجمن علمی  زبان و ادبیات فارسی
کانون ادبی ماهور

💠انجمن علمی زبان و ادبیات فارسی دانشگاه محقق اردبیلی به مناسبت بزرگداشت شمس تبریزی و مولانا برگزار
می کند:


🏆مسابقه ملی بیست سوالی🏆

🔻از شمس تا مولانا؛
رهگذران وادی عرفان🔻


📥بستر برگزاری آزمون (دیجی فرم):
https://digiform.ir/w2b4b37097


⏰زمان برگزاری: ۷ و ۸ مهرماه


📝نحوه آزمون:
بیست سوال
( ۱۰ سوال تستی، ۱۰ سوال تشریحی کوتاه)


🎁همراه با جوایز نفیس و نقدی 🎁



▶️معاونت فرهنگی و اجتماعی :  مدیریت حمایت، پشتیبانی فرهنگی و اجتماعی دانشگاه محقق اردبیلی

🌐روابط عمومی انجمن های علمی دانشکده ادبیات و علوم انسانی | انجمن علمی زبان و ادبیات فارسی دانشگاه محقق اردبیلی

https://t.me/humanities_uma

https://t.me/uma_literature

یکم مهر | زادروز حسین منزوی

وقتی غزل، گذشته را تکرار نمی‌کند

در تاریخ شعر فارسی، غزل از ماندگارترین قالب‌های شعری است؛ اما ماندگاری یک قالب، الزاماً به معنای ثابت ماندن زبان و جهان معنایی آن نیست.

حسین منزوی را می‌توان از منظر همین نسبتِ ظریف میان میراث غزل و تجربهٔ انسان معاصر خواند؛ شاعری که در غزل، امکانات یک قالب کلاسیک را با زبان، تصویر و تجربه‌های عاطفی زمانهٔ خود پیوند می‌دهد.

پژوهش‌های انجام‌شده درباره شعر منزوی نیز بر جنبه‌هایی از همین نوآوری تأکید دارند؛ از نوآوری‌های زبانی و ساختاری گرفته تا آفرینش تصاویر تازه و بهره‌گیری از ظرفیت‌های موسیقایی زبان.

بنابراین، نوآوری منزوی را نباید صرفاً در کنار گذاشتن قواعد کلاسیک جست‌وجو کرد؛ اهمیت کار او بیشتر در تغییر و گسترش کارکرد همان امکانات سنتی است.

وزن و قافیه باقی می‌مانند؛
اما زبان تغییر می‌کند.
تصویرهای آشنا دگرگون می‌شوند؛
و تجربهٔ عاشقانه از یک مضمون موروثی، به تجربه‌ای شخصی‌تر و زیسته‌تر نزدیک می‌شود.

از این منظر، غزل منزوی نه بازگشتی ساده به گذشته است و نه گسستی کامل از آن؛ بلکه نمونه‌ای از بازآفرینی سنت ادبی است.

مسئله فقط این نیست که منزوی «غزل می‌سرود»؛
مسئله این است که چگونه توانست درون یک قالب تاریخی، امکان‌های تازه‌ای برای بیان تجربهٔ انسان معاصر ایجاد کند.

«آیا قالبی که قرن‌ها پیش شکل گرفته است، می‌تواند همچنان تجربه‌ای متعلق به انسان امروز را بیان کند؟»

شعر منزوی یکی از نمونه‌های قابل تأمل برای پاسخ به این پرسش است؛
جایی که قالب از میراث می‌آید، اما تجربه از اکنون.


@adabiyat_sku

•کسب‌ و کارهای موفق ایرانی در حوزه فرهنگ و علوم انسانی

حوزه فرهنگ و علوم انسانی تنها عرصه‌ای برای آموزش و پژوهش نیست؛ بلکه می‌تواند زمینه‌ساز شکل‌گیری کسب‌وکارهای خلاق و اثرگذار نیز باشد.
از نشر و تولید محتوای دیجیتال گرفته تا آموزش، گردشگری فرهنگی، هنر و پلتفرم‌های فرهنگی، بسیاری از مجموعه‌ها تلاش کرده‌اند دانش و خلاقیت را به خدمات و محصولات فرهنگی تبدیل کنند. این کسب‌وکارها علاوه بر ایجاد فرصت‌های شغلی، در گسترش دسترسی به دانش، هنر و میراث فرهنگی نیز نقش دارند.
🆔@adabiyat_sku

تداوم پیوند شعر و موسیقی در روزگار معاصر

نمونه‌ای از استمرار این پیوند را می‌توان در تصنیف «رسوای زمانه» با صدای علیرضا قربانی مشاهده کرد. این اثر که بر پایهٔ سنت موسیقی دستگاهی ایران و در دستگاه سه‌گاه اجرا شده است، نشان می‌دهد که چگونه شعر و موسیقی همچنان در روزگار معاصر در کنار یکدیگر به حیات خود ادامه می‌دهند.

روح‌الله خالقی در سرگذشت موسیقی ایران، سه‌گاه را آوازی «بی‌نهایت غم‌انگیز و حزن‌آور» و «یادگار مصیبت‌ها و آلام نیاکان» ایرانیان می‌داند. فضای تغزلی و تأمل‌برانگیز این اثر با ویژگی‌های عاطفی سه‌گاه هماهنگ است و نشان می‌دهد که موسیقی چگونه می‌تواند لایه‌های احساسی شعر را برجسته کرده و آن را از قالب نوشتاری فراتر ببرد. چنین آثاری سبب می‌شوند شعر فارسی نه‌تنها در حافظهٔ مکتوب، بلکه در حافظهٔ شنیداری جامعه نیز تداوم یابد.

🎧 نمونهٔ شنیداری: تصنیف «رسوای زمانه» با صدای علیرضا قربانی (دستگاه سه‌گاه) — فایل صوتی زیر همین پست.

🆔@adabiyat_sku

•کتاب‌خوانی و سلامت فرهنگی جامعه

کتاب‌خوانی فقط راهی برای افزایش دانش نیست؛بلکه می‌تواند به رشد فردی، تقویت تفکر و افزایش آگاهی اجتماعی کمک کند.
مطالعه با آشنا کردن ما با دیدگاه‌ها، فرهنگ‌ها و تجربه‌های گوناگون، زمینهٔ همدلی و گفت‌وگو را فراهم می‌کند و به حفظ و انتقال هویت فرهنگی کمک می‌رساند.
جامعه‌ای که در آن مطالعه و دسترسی به منابع معتبر جدی گرفته شود، فرصت بیشتری برای رشد فرهنگی و مواجهه آگاهانه با مسائل اجتماعی خواهد داشت.
🆔@adabiyat_sku

بشنویم از ماجرای تخلص #شهریار از زبان شهریار 🌹
@adabiyat_sku

🎙️ وقتی شاعر، شعرش را روایت می‌کند...

برخی آثار ادبی فقط خوانده نمی‌شوند؛ شنیده می‌شوند، زندگی می‌کنند و در حافظه می‌مانند.

«حیدربابایه سلام» از ماندگارترین سروده‌های شهریار، روایتی از خاطره، زبان مادری و پیوند انسان با سرزمین خویش است؛ منظومه‌ای که تجربه‌ای شخصی را به احساسی مشترک میان نسل‌ها تبدیل کرده است.

امروز، این اثر را نه تنها از میان واژه‌ها، بلکه با صدای خودِ شهریار می‌شنویم؛ صدایی که بخشی از میراث شعر معاصر فارسی را در خود ثبت کرده است.

🎧 حیدربابایه سلام | با صدای استاد شهریار

به مناسبت روز بزرگداشت شهریار و روز شعر و ادب فارسی

@adabiyat_sku

🌿 ۲۷ شهریور، روز شعر و ادب فارسی و بزرگداشت استاد شهریار گرامی باد.

📜 ۲۷ شهریور | روز شعر و ادب فارسی و بزرگداشت استاد شهریار

۲۷ شهریور، یادآور نام شاعری است که شعر را از مرزهای قالب و زبان فراتر برد و آن را به بخشی از تجربهٔ زیستهٔ انسان ایرانی پیوند زد.
شهریار در غزل فارسی، با بهره‌گیری از میراث شعر کلاسیک و زبانی سرشار از عاطفه و موسیقی، توانست مضامین آشنای عشق، ایمان، دلتنگی، وطن و خاطره را با بیانی شخصی و معاصر بازآفرینی کند؛ و در «حیدربابایه سلام» نیز با زبانی برخاسته از فرهنگ و زیست آذربایجان، تصویری ماندگار از خاطره، طبیعت و زندگی مردم به ادبیات معاصر فارسی و ترکی بخشید.
اگر حافظ، یکی از بلندترین قله‌های غزل فارسی است، شهریار را می‌توان شاعری دانست که میراث غزل را با تجربهٔ زیستهٔ روزگار خود پیوند زد.
در شعر او، سنت و زندگی امروز در برابر یکدیگر قرار نمی‌گیرند؛ بلکه در کنار هم به زبان شعر درمی‌آیند.

علی ای همای رحمت، تو چه آیتی خدا را
که به ماسوا فکندی، همه سایهٔ هما را
امروز، در بزرگداشت شهریار، تنها از یک شاعر یاد نمی‌کنیم؛

از زبان، خاطره، فرهنگ و شعری یاد می‌کنیم که هنوز می‌تواند با مخاطب امروز سخن بگوید.

@adabiyat_sku

🌍 اگر شاعر به زبان دیگری می‌نوشت، هنوز همان شعر بود؟

ترجمهٔ شعر فقط جابه‌جایی واژه‌ها از زبانی به زبان دیگر نیست.

شعر از پیوندِ معنا، موسیقی، تصویر، ایهام و زمینهٔ فرهنگی شکل می‌گیرد؛ عناصری که گاهی در یک زبان به‌سادگی قابل انتقال نیستند.

یک واژه، یک استعاره یا حتی آهنگ یک مصراع ممکن است در زبان مبدأ بار معنایی خاصی داشته باشد، اما در زبان مقصد همان اثر را ایجاد نکند.

به همین دلیل، ترجمهٔ شعر را نمی‌توان «انتقال کامل یک متن» دانست؛ بلکه نوعی بازآفرینی ادبی است؛ تلاشی برای ساختن تجربه‌ای نزدیک به اثر اصلی در زبانی دیگر.

📌 شاید به همین دلیل است که هیچ ترجمه‌ای پایانِ یک شعر نیست؛ هر ترجمه، دریچه‌ای تازه برای دیدن جهان آن اثر است.

📚 منابع:
صفوی، کورش. درآمدی بر معناشناسی.
شفیعی کدکنی، محمدرضا. موسیقی شعر.
نیومارک، پیتر. درباره ترجمه.


@adabiyat_sku

#اطلاعیه
اطلاعیه آغاز نیمسال اول سال تحصیلی 1406-1405 دانشگاه شهرکرد

به اطلاع اساتید محترم و دانشجویان گرامی دانشگاه شهرکرد می رساند: با استناد به مصوبه شماره 699 مورخ 1405/06/23 هیأت رییسه دانشگاه شهرکرد، شروع کلاس‌های نیمسال اول سال تحصیلی 1406-1405 دانشگاه از تاریخ 28 شهریورماه به4 مهرماه1405 تغییر یافت.
سایر جزئیات متعاقبا اطلاع رسانی می‌شود. 

@adabiyat_sku

انجمن علمی ادبیات دانشگاه شهرکرد pinned a photo

❌ ادبیات را اشتباه نخوانیم!

موضوع و مضمون، دو اصطلاح هم‌معنا نیستند.

در تحلیل ادبی، موضوع به حوزه یا مسئله‌ای اشاره دارد که اثر دربارهٔ آن سخن می‌گوید؛ اما مضمون حاصلِ نوع نگاه اثر به آن موضوع و معنایی است که در متن شکل می‌گیرد.

برای مثال، «مرگ» می‌تواند موضوع یک شعر باشد؛ اما برداشت شاعر از مرگ ــ مانند فقدان، رهایی، پوچی یا گذرایی زندگی ــ در تعیین مضمون نقش دارد.

📌 بنابراین، گفتنِ «موضوع شعر مرگ است» هنوز تحلیل مضمون محسوب نمی‌شود.

📚 منبع:
شفیعی کدکنی، محمدرضا، صور خیال در شعر فارسی.


@adabiyat_sku