صحبتم در نشست روز شعر و ادب فارسی

عنوان سخنم این بود:
پرسونا و شخصیت شعری شهریار: خوانش ساختارگرایانهٔ غزل «تو بمان و دگران».
البته بعدش به غزل «گوهرفروش» (یار و همسر نگرفتم) هم نگاهی کردیم.

از آغاز غزل ضبط شده است. قبلش فقط از استادان تشکر کردم که واقعاً خوب به جنبه‌هایی از شعر و زندگی و جهت‌گیری سیاسی شهریار پرداختند و حالا می‌توانم به نقد ساختارگرایانه و زیبایی‌شناسی این غزل‌ها و پرسونای او بپردازم. 
دربارهٔ نقد ساختارگرایانه هم گفتم: در نقد ساختارگرا که صورت تکامل‌یافتهٔ نقد فرمالیستی بود، بر درستی زبان و زیبایی فرم متن و روابط اجزا و همهٔ معنی‌های محتمل آن تمرکز شد، اما پیش از آنها بیشتر به زندگی‌نامه و زمانهٔ گوینده پرداخته می‌شد. حالا قصد داریم اول به معنی و زیبایی‌ها و ارتباطات اجزای متن بپردازیم و بعد ببینیم چه پرسونایی می‌سازد و به زندگی‌ واقعی‌اش هم اشاره می‌کنیم تا مطمئن شویم سخنانش با زندگی‌اش در ارتباط است یا متأثر از سنت ادبی است.
انسجام عالی هریک از این دو شعر نشان می‌داد از عاطفه و تجربه‌های زیستهٔ شاعر مایه گرفته‌اند.

فایل را کم‌حجم کردم و سرعتش را بیست درصد بیشتر کردم.

@adabamooz_com