تاریخ فلسفه با ابوذر شریعتی

اما آیا همیشه همینطور است؟
آیا حقیقتا زندگی نکردن و زجر نکشیدن و شکنجه نشدن و تن به پایان و نبودن و نیستن دادن سبب می‌خواهد؟
آیا نفسِ بودن، خود بهترین دلیل برای دیگر نبودن نیست؟ همین که ناخواسته به سپهر بودن و هستی پرت شدیم و ناخواسته از آن رانده خواهیم شد، اینکه مدام از دست خواهیم داد، دائما حسرت از دست دادن‌ها و روزها و سال‌های بر باد رفته را خواهیم خورد، کفایت نمیکند؟

آیا واقعا اینکه نخواهیم رنج بکشیم دچار زجری عظیم و بی‌عدالتی و ناجوان‌مردی و بی‌انصافی شویم و ذیل ولایت قاتلان و چپاولگران و سرکوبگران و نان‌به‌نرخ‌ روز خوران و خون‌خواران و چوبه‌دار و اعدام به پاکنندگان و مافیای اقتصاد درد و مرگ، زندگی کنیم، نیاز به منطق و دلیل و استدلالی دکارتی‌کانتی دارد؟!
اگر آری چرا؟ به کدامین دلیل زیستن در زیر سایه‌ی خوکان و جلادان نیاز به دلیل و منطق دارد؟ آن منطق کدام است؟
#سه

زندگی چیست؟
زندگی تروما است؟
زندگی شکنجه و عذاب است؟
زندگی یک بودنِ کوتاه بین دو هیچ یا دو ابدیت است؟
زندگی، بندگی است؟ بندگیِ خدا یا خدایان و بالاخره آسمان؟
یا نه زندگی هیچ نیست، پوچ است تلخ است زهرمار است؟

معنای زندگی چیست؟

به زعم من زندگی همه‌ی این‌ها هست و هیچکدام هم نیست یعنی می‌تواند چنین هم باشد اما الزاما اینطور نیست که قطعا می‌بایست چنین باشد.

من فکر میکنم حتی اگر زندگی پوچ و تلخ و زهرمار هم باشد، باز این مساله هرگز دلالت بر این امر نخواهد کرد که بسیار خب حال که زندگی زهرمار است و پایانش مرگ و از دست دادن و مردن و دیگر نبودن و به عدم و نیستی پیوستن، پس دیگر دلیلی برای بودن و‌ ادامه دادن و آری گفتن به زندگی نمی‌ماند بنابراین باید خودکشی کرد و اگر کسی نمیخواهد خودکشی کند می‌بایست دلیل بیاورد و استدلال کند که چرا نباید در دنیایی که نهایتا با مرگ به پایان می‌رسد خودکشی کرد!

چرا؟ زیرا این زندگی نکردن و خودکشی کردن است که نیاز به دلیل دارد و نه زنده ماندن و مبارزه کردن و برای زندگی جنگیدن!
#دو

قرائت و تحلیل بخشی دیگر از #چنین_گفت_زرتشت

از دهم تا همین الان حتی یه نخ سیگار هم نتونستم بکشم

این از کرونا هم بدتره
من کرونا داشتم حداقل روزی شیش هفت نخ سیگار میکشیدم الان حتی یک دونه هم نمیتونم چون مزه گوه می‌ده 😐

چرا آشناییِ ما با غرب، فلسفه‌ی غرب و فرهنگ و تمدنِ غربی، وارونه بوده است و نتایج وارونه نیز داشته است؟

این را فهمیده ام که بیشتر ماهی ها، موقع پیری شکایت می کنند که زندگیشان را بی خودی تلف کرده اند. دایم ناله و نفرین می کنند. و از همه چیز شکایت دارند. من می خواهم بدانم که، راستی راستی، زندگی یعنی این که تو یک جا هی بروی و برگردی تا پیر بشوی و دیگر هیچ، یا اینکه طور دیگری هم توی دنیا می شود زندگی کرد؟...‌

مرگ خیلی آسان می تواند الان به سراغ من بیاید؛ اما من تا می توانم زندگی کنم نباید به پیشواز مرگ بروم. البته اگر یک وقت ناچار با مرگ رو به رو شوم که می شوم - مهم نیست؛ مهم این است که زندگی یا مرگ من، چه اثری در زندگی دیگران داشته باشد...

صمد بهرنگی، ماهی سیاه کوچولو

اگر پدر و مادری به فرزندشان آسیب‌های ماندگار رسانده باشند، و فرزند به جای بروز خشم خود، همچنان احترام گذاشتن به آنها را ادامه دهد، نه تنها سلامت روان، بلکه سلامتی جسمی خود را نیز با تهدید مواجه ساخته است.

آلیس میلر

عجیب است که انسان، وقتی همه‌چیزش را از دست می‌دهد، با چه چیزهای کوچکی می‌تواند خوشحال شود.

فئودور داستایوفسکی، خاطرات خانه مردگان

چه باشید چه نباشید من زندگی می‌کنم
چه بمانید چه نمانید من زندگی می‌کنم
چه بمیرید چه نمیرید من زندگی می‌کنم
چه دوستی کنید چه دشمنی باز هم من زندگی می‌کنم
من شاگرد معنوی نیکوس کازانتزاکیس، خالق زوربای یونانی‌ام زندگی را تا جرعه‌ی آخرش سر می‌کشم و چیزی جز یک قلعه‌ی ویران برای مرگ باقی نمی‌گذارم
چه یک‌روز زنده باشم چه یک‌سال چه یک‌صدسال همه‌اش را به‌کوری چشم شما دشمنان زندگی و عشق و امید زندگی می‌کنم

Zhin:
تفاوت عشق با د‌وست‌داشتن چیست؟

Live stream finished (3 hours)

https://t.me/abouzar_shariatii?livestream=44b6604b6f96e4ee3f

لایو آغاز شد دوستان
ربط و نسبت عشق و وابستگی

Live stream started

‌یکی از پایه‌های عقلانیت بشر پرسشگری است، انسان به اندازه‌ای که پرسش، نقد و شک می‌کند خردمند است.

سقراط

راس ساعت ۲۲:۳۰ با حضور استاد عینی‌زاده‌ی عزیز درباره‌ی مساله‌ی فوق گفت‌وگو خواهیم کرد.

وابستگی چیست؟ آیا می‌توان عاشق بود اما وابسته نبود؟

#بازنشر گوش بدین تا پادکستهای جدید آماده شن

📚🖌 واتیسلاو هاول در «قدرتِ بی قدرتان» می گوید:

نظامِ «پساتوتالیتر» همیشه و در هر قدم مردم را لمس می‌کند، اما همیشه با دستانی پوشیده در دستکش‌های ایدئولوژیک.

برای همین است که زندگی در این نظام چنین آکنده از «دورویی» و «ریا» و «دروغ» است. لازم نیست مردم همهٔ دروغ‌ها و مغلطه‌های این نظام را باور کنند، اما «باید چنان رفتار کنند که گویی باورشان دارند»، یا دست کم «در سکوت از کنارشان» بگذرند.

لزومی ندارد این دروغ‌ها را بپذیرند. کافی است "بپذیرند که با این دروغ‌ها و در بطن آنها زندگی کنند" زیرا بدین‌ترتیب بر نظام صحه می‌گذارند، اطاعتشان را از نظام نشان می‌دهند، نظام را می‌سازند، و اصلا "خودِ نظام" می‌شوند.