بیهوشی عمومی یا (General anaesthesia)

عبارت است از کاهش سطح هوشیاری بیمار  تا حدی است که حواس (به خصوص حس درد) فعالیتی نداشته باشد.
القای بیهوشی داخل وریدی شایع ترین روش در بیمار بزرگسال است. انتخاب دارویی شامل پروپوفول، تیوپنتال، اتومیدات، کتامین و ترکیبات بنزودیازپین-اپیوئید است. پس از اینکه بیمار هوشیاری خود را از دست داد، تهویه از طریق ماسک آغاز می شود. سپس متخصص بیهوشی ممکن است تزریق داروی بیهوشی استنشاقی جهت افزایش عمق بیهوشی قبل از دستکاری راه هایی را انتخاب کند. در صورت برنامه ریزی برای لوله گذاری تراشه داروی بلوک کننده عصبی عضلانی معمولاً برای تسهیل لارنگوسکوپی مستقیم داده می شود.
پس از القای بیهوشی و مدیریت مناسب راه هوایی بیهوشی معمولاً با تزریق ترکیبی از داروهای بیهوشی حفظ می شود. هر کدام جهت دستیابی به هدف مورد نظر بیهوشی با به حداقل رساندن عوارض جانبی تزریق می شود.
داروهای داخل وریدی خواب آوری را میتوان برای حفظ بیهوشی بکار برد. پروپوفول میزان بروز تهوع و استفراغ پس از عمل را کاهش می دهد و ممکن است ویژگی های بارز با کمترین خطر سرفه و لارنگوسپاسم نسبت به داروی بیهوشی استنشاقی داشته باشد.
همچنین وضعیت پس از عمل بیمار بر انتخاب داروی بیهوشی جهت حفظ و میزان بیهوشی اثر می گذارد. برای مثال، اگر بیمار تهویه مکانیکی پس از عمل را در بخش مراقبت های ویژه دریافت کند، آنگاه استفاده از داروهای بیهوشی کوتاه اثر اهمیت کمتری خواهد داشت و بلوک عصبی عضلاتی طولانی مدت از لحاظ بالینی مهم نیست. بیماران تحت عمل جراحی سرپایی نیاز به توجه ویژه ای در مورد پیشگیری از تهوع و استفراغ بعد از عمل دارند.
توجه داشته باشید که بیمار برای دریافت این نوع بیهوشی باید NPO تایم کامل داشته باشد. از آنجایی که داروهای بیهوشی رفلکس های بدن را به طور موقت متوقف میکند در صورت وجود غذا در معده بیمار  ممکن است دچار آسپیراسیون شود
در فرد بزرگسال NPOتایم ۶تا۸ ساعت برای غذا و ۲ ساعت برای آب و مایعات بدون تکه در نظر گرفته میشود‌.