یکی از سخت‌ترین بخش‌های مقاله نویسی نوشتن مقدمه هست.
برخلاف چکیده، مقدمه محدودیت لغت نداره ولی بهتره تا حدی که ممکنه اون رو کوتاه‌تر بنویسیم.
خیلی از پژوهشگرا ترجیح میدن که مقدمه رو بعد از نوشتن مقاله بنویسن که موضوع‌های مهم و اصلی رو از قلم نندازن.
در کل مقدمه یه مرور کلی درباره مقاله هست که موضوع اصلی رو معرفی می‌کنه، ابتدا میاد موضوع رو واسه خواننده شرح میده و یک ایده کلی در موردش بیان میکنه و بعد هم اون اطلاعات رو محدود میکنه ب پژوهش و...
مقدمه باید اونقدری خوب باشه که مخاطب رو مجاب کنه تا اخر مقاله رو با یه نگاه عمیق مطالعه کنه.
توی نوشتن این مطلب باید فرض رو بر این بگیریم که کسی که داره مطالعه میکنه اشراف کافی به موضوع داره.


بخش های اصلی تشکیل دهنده مقدمه:
اطلاعات پیش زمینه:
این بخش اولین پاراگراف های مقاله رو تشکیل میده و میتونه یه تاریخچه مختصر از پیش زمینه موضوع روایت کنه تا فرد با بستر متن مورد مطالعه آشنا شه.همه اطلاعات رو هم نیاز نیست بیان کنیم، فقط یه سری جملات جذاب که مخاطب رو برای ورود به مقاله آماده کنه...

میزان اهمیت:
توی این بخش به مخاطب اطلاع داده میشه که قراره با چه چیزی تو متن روبرو بشه. یعنی باید همه تلاشمون رو به کار بگیریم تا مشخص کنیم که چرا اون پروژه تحقیقاتی، ارزشمند حساب میشه و چه حرف‌هایی برای گفتن داره.
برای اینکه بر ارزشمند بودن مقاله تاکید کنیم می‌تونیم از ارقام، اعداد و مسائل حقیقی استفاده کنیم.همچنین میشه بیان کرد که رد یا قبول فرضیه چه پیامد هایی میتونه داشته باشه.
محدودیت ها:
در مورد نقص های پژوهش که گاهی اوقات و به دلایل منطقی پیش میاد به خواننده اطلاع میده؛ در نتیجه افراد میتونن در مورد روایی اون پژوهش قضاوت کنن.بیان کردنش تو بخش مقدمه بهتره تا discussion.

مفروضات: باید اصول اولیه اجرای پژوهش و فرض هایی که تو پژوهش مطرح شدن رو در بخش مقدمه شرح بدیم.در این صورت، فرصت تفسیر و ارزیابی نتایج در اختیار بقیه قرار میگیره و هر ضعفی میتونه مسئله پژوهشی جدیدی رو ایجاد کنه.

#نکات_پژوهشی
#پژوهشی