این روزها که نتایج کنکور اومده، خیلی می‌بینم که درباره‌ی سهمیه‌ی بچه‌های شهدا صحبت می‌شه و بعضیا از «بی‌عدالتی» می‌گن.

راستش برای من عجیبه که این رو بی‌عدالتی می‌دونید.

من عمیقاً معتقدم سهمیه‌ی بچه‌های شهدا، حق اون‌هاست.
هیچ سهمیه و امتیازی نمی‌تونه جای خالی پدر، امنیت، آرامش و تمام سال‌هایی که بدون حضور پدرشون بزرگ شدن رو پر کنه.
اصلاً چه چیزی می‌تونه گوشه‌ای از اون غصه و فقدان رو جبران کنه؟

اما عجیب‌تر اینه که چرا وقتی پای بچه‌ی اساتید دانشگاهی که هیئت علمی‌ان، یا بچه‌ای که به پشتوانه‌ی پول و امکانات خانواده از هزار راهِ نابرابر جلو می‌افته، کمتر کسی از «عدالت» حرف می‌زنه؟

چرا وقتی پای خیلی از امتیازهای پنهان و آشکار وسطه، سکوت می‌کنیم؛
اما وقتی نوبت به بچه‌های شهدا می‌رسه، ناگهان همه یاد عدالت می‌افتیم؟

اگر قرار است از عدالت حرف بزنیم، برای همه حرف بزنیم.
نه اینکه فقط سهمیه‌ی بچه‌های شهدا بشه چیزی که به چشممون میاد و فقط همون‌ها رو متهم کنیم که «حقمون رو خوردید».