زخم بی‌زبان

‌
بیا که رشته‌ی تسبیحِ زهد پاره کنیم
مگز ز دانه‌ی انگور استخاره کنیم

شویم معتکفِ خاکِ کویِ باده‌فروش‌
رویم خدمتِ رندِ شراب‌خواره کنیم

نهیم سبحه و محراب را به رهنِ شراب
ز پیرِ میکده ، میخانه را اجاره کنیم

ز دستِ یار پری‌چهره جامِ می طلبیم
به دردِ خویش که بی‌چاره‌ایم ، چاره کنیم

تو را چه غم که کنی پاره نامه‌ی ما را؟
و یا که ما ز فراقِ تو جامه پاره کنیم؟

ستم به ما ز تو خورشید‌رُخ بُود تا کی؟
شکایت از فلک و گردش ستاره کنیم

تو در کنار نیایی برای بوس و کنار
مگر دمی که چو دهقان ز خود کناره کنیم

دهقان سامانی

دیوان دهقان سامانی
به کوشش فریدون حداد سامانی

@zakhme_bz
‌

‌
چه شد که رشته‌ی الفت ز من گسستی و رفتی
چو برشکسته دو زلفت ، دلم شکستی و رفتی

چو ابر ، اشک فشانم گذاشتی و گذشتی
چو برق ، بر دلم آتش زدی و جستی و رفتی

شد ای غزالِ تتاری ، به دل خدنگِ تو کاری
هزار شیرِ شکاری ، به تیر خستی و رفتی

به چهره زلف فشاندی ، ولی به جای نماندی
دلاورانِ جهان را ، به بند بستی و رفتی

بلند گشت قیامت ، به یاد آن قد و قامت
در آن محل که چو آتش ، به زین نشستی و رفتی

برفتی ای دلِ شیدا ، به زلفِ آن بتِ ترسا
کسی نجسته چنین جا ، تو خوب جستی و رفتی

نسوزد آن بتِ خندان ، دلش برای تو دهقان
هزار کوه و بیابان ، اگر گرستی و رفتی

دهقان سامانی


دیوان دهقان سامانی
به کوشش فریدون حداد سامانی
@zakhme_bz
‌

‌
با هیچکس چو عمر ، وفایی نمی‌کنی
جایی نمی‌روی که جفایی نمی‌کنی

هرجا دلی‌ست میلِ تو دارد نهالِ من
وز راستی تو میل به جایی نمی‌کنی

با آنکه قوتِ جانِ مسیحا بود لبت
بیمار می‌کُشی و دوایی نمی‌کنی

از خونِ خلق هست نشانی به دامنت
پاک است دامنِ تو ، خطایی نمی‌کنی

چشمی نمی‌شود ز فراقِ رخت سفید
کان را نشانِ تیرِ بلایی نمی‌کنی

گر پا فرو رَود به گِل و سَر رود به باد
رحمی به حالِ بی سر و پایی نمی‌کنی

محرابِ حاجت است لسانی جنابِ دوست
آن‌جا چرا به صدق دعایی نمی‌کنی

لسانی شیرازی

دیوان لسانی شیرازی
به تصحیح محمد حسین کرمی

@zakhme_bz
‌

‌
شبی که یک دو سه جام از شراب ناب کشم
خطِ پیاله بگیرم ، بر آفتاب کشم

متاعِ درد تو را عضو عضوِ من دزد است
چو عاملان همه را در تهِ حساب کشم

دهان به آب ، پیِ نام ، کی کَشَم زاهد؟
بلی چو نام تو گیرم ، دهن به آب کشم

شدم برای تو بسمل ولی چو مرغ هنوز
سری به زیرِ پرِ خویش از حجاب کشم

طرواتِ رخِ آن صبحِ نو دمیده نگر
که من به جذبِ نگاه از گلش گلاب کشم

رسید بر سرِ من آفتاب‌وار مسیح
کجاست دست که از چهره‌اش نقاب کشم؟

مسیح کاشانی
دیوان حکیم رکن‌الدین مسعود مسیح کاشانی
تصحیح شیوا قاصد رضایی

@zakhme_bz
‌

‌
وداعِ یارِ گرامی نمی‌توانم کرد
که بیش زَهرِ جدایی نمی‌توانم خورد

چه طالع است مرا بر سفر چنین همه سال
که روزگارِ سفر کارِ ما به جان آورد

چو حاصلی دگرم نیست جز عذابِ فراق
زمانه بیهُده چندین مرا چه می‌پرورد

طبیب جهد بسی کرد بهرِ علت هِجر
ولی چه سود که درمان نمی‌پذیرد درد

چو باد می‌برد آبشخورم ز خاک به خاک
زمانه می کند این ، با زمانه چِتوان کرد

مرا مگوی که دل را نصیحتی می‌کن
به دم نمی شود این کوره‌ی پر آتش سرد

وصال دوست چنان مطلق العنان رفته‌ست
که مُسرعانِ نیازش نمی‌رسند به گرد

نزاریا چو همه سال فارغی ز وطن
به قولِ عقل تو البته گِرد عشق مگرد

ز رنجِ محنتِ غربت هر آنکه خواست خلاص
چو گنج کنجِ سلامت گرفت فارغ و فرد

نزاری قهستانی

دیوان حکیم نزاری قهستانی
به کوشش مظاهر مصفا

@zakhme_bz
‌

‌
روزی که از لبِ تو بر ما سلام باشد
شادی قرار گیرد ، عشرت مدام باشد

گر جانِ من بخواهی ، کردم حلال بر تو
چیزی که دوست خواهد ، بر ما حرام باشد

گفتی که: در فراقم زحمت کشیده‌ای تو
مردم هزار نوبت ، زحمت کدام باشد؟

در هر دو هفته بینم روی تو را ولیکن
آن دم که بینم او را ، ماهی تمام باشد

احوال قید چون من سرگشته‌ای چه داند؟
جز بیدلی که او را پایی به دام باشد

گویی که من ببینم روزی به دیده‌ی خود
کان رفته باز گردد و آن تند رام باشد؟

نشگفت اگر بسوزد دلها به گفته‌ی خود
چون اوحدی کسی کو شیرین کلام باشد

اوحدی مراغه‌ای
@zakhme_bz
‌

‌
سروی به قصدِ کشتنِ من عشوه ساز کرد
گفتم مکش به عشوه ، اشارت به ناز کرد

صد جان فدای عشوه‌ی آن نازنین پسر
کز ناز سازِ کشتنِ اهلِ نیاز کرد

یک سجده در نماز نکرد از سرِ نیاز
زاهد که عمر در سر و کار نماز کرد

کوتاه کن حکایتِ زلفش که وصف آن
نتوان به فکرِ کوته و عمرِ دراز کرد

بودم نهاده رو به رهش کز رهِ کرم
پا بر سرم نهاد و مرا سرفراز کرد

بردار پرده از رخِ گلگون که در چمن
آمد نسیم و از رخِ گل پرده باز کرد

حیدر چرا ز کار فروبسته غم خورد
زینسان که تکیه بر کرمِ کارساز کرد

حیدر هروی کلوچ (کلیچه پز)
@zakhme_bz
‌

‌
آهم اثری در دلِ آن ماه ندارد
دودِ دلِ من جانبِ او راه ندارد

یا آهِ مرا قوّتِ تاثیر نمانده‌است
یا او خبر از آهِ سحرگاه ندارد

هرچند که جانم ز غمِ هجر بکاهد
هرگز غمِ این محنتِ جانکاه ندارد

پیوسته بود میلِ دلش جانبِ اغیار
پروای منِ دل‌شده بالله نداره

بنگر سوی حیدر که به جز گوشه‌ی چشمی
درویش مرادِ دگر از شاه ندارد


حیدر هروی کلوچ(کلیچه پز)
دیوان حیدر هروی کلوچ
تصحیح دکتر حمیدرضا طهماسبی
@zakhme_bz
‌

‌
پس از مشقتِ دوشین ، که داشت گوش امشب؟
که من به کام رسم زان لبِ چو نوش امشب

کشیده‌ایم بسی‌ بارِ چرخ ، وقت آمد
که چرخ غاشیه‌ی ما کشد به دوش امشب

بیار ساقی از آن جام راوقی ، تا من
در افکنم به رواق فلک خروش امشب

خیالِ خواب مبند ای دل امشبی و مخسب
تو نیز جهد کن ای دیده و بکوش امشب

ز خانقاه دلم سیر شد ، برای خدای
مرا مبر ز سرِ کوی می‌فروش امشب

شراب حاضر و معشوق مست و من عاشق
ز من مدار توقع به عقل و هوش امشب

به ترک نام کن ای اوحدی و خرمن ننگ
بیار باده و بنشین و باده نوش امشب

اوحدی مراغه‌ای
@zakhme_bz
‌

‌‌
رو رو که دل از مهرِ تو بد عهد گسستیم
وز دامِ هوای تو بجَستیم و برَستیم

چونان که تو از صحبتِ ما سیر شدستی
ما نیز هم از صحبتِ تو سیر شدستیم

از تفِّ دل و آتش عشقت برهیدیم
در سایه‌ی دیوارِ صبوری بنشستیم

ور زان که تو دل بردی ما نیز ببردیم
ور زان که تو نگشادی ما نیز ببستیم

از عشوه‌ی عشق تو بجستیم یکی دم
وز خارِ خمار تو همه ساله چو مستیم

شبهای فراقِ تو ندیدیم نهایت
از روزِ وصال تو مگر باد به دستیم

گر هیچ ظفر یابیم ای مایه‌ی شادی
در خواب خیال تو به جز آن نپرستیم

چونان که تو ببریدی، ما نیز بریدیم
چونان که تو بشکستی، ما نیز شکستیم

زین بیش نخواهم که کنی یاد سنایی
با مات چکارست چنانیم که هستیم

سنایی غزنوی
@zakhme_bz
‌

‌
تنگ است مرا دل ز غمِ تنگ‌دهانی
چون موی شدم در هوس موی‌میانی

از خون جگر چهره‌ی من لاله‌ستان است
تا دورم از آن چهره‌ی چون لاله‌ستانی

ای داده مرا وصلِ تو هر ساعت سودی
دارم ز فراق تو به هر لحظه زیانی

تیمار من و ناز تو را نیست قیاسی
حسن تو و اندوه مرا نیست کرانی

چون خط و دهان تو به تنگی و به خوشی
نه غالیه‌ای دیدم و نه غالیه‌دانی

بوسی ز لب خویش به جانی نفروشی
بفروش کزین کم نبود قیمتِ جانی

هرچند تو از بنده‌ی خود یاد نیاری
بی یاد تو این بنده نبوده‌ست زمانی

ادیب صابر ترمذی
@zakhme_bz
‌

‌
آثار هوس نیست ، که بیماریِ عشق است
بی‌تابی من بین و برو فکرِ کفن کن

ولی دشت بیاضی
" ریاض العارفین"
@zakhme_bz
‌

‌
ماییم که وادیِ غمت منزلِ ماست
ما از غم و غم سرشته زآب و گل ماست

هرجا که دلی‌ست از برای غمِ توست
هرجا که غمی‌ست از برای دلِ ماست

ولی دشت بیاضی
"تذکره مطربی سمرقندی"
@zakhme_bz
‌

‌
ز هجر مُردم و از خاک و خون کفن کردم
به دست خود که کند با خود اینکه من کردم؟

ولی دشت بیاضی
@zakhme_bz
‌

‌
‌
افسانه‌ی شهر ، قصه‌ی مشکل ماست
دیوانه‌ی دهر این تنِ بی‌حاصل ماست

بر ما نکند رحم ، اگر دل ، دلِ توست
از تو نشود سیر ، اگر دل ، دلِ ماست

ولی دشت بیاضی
@zakhme_bz
‌

‌
دور از تو دلم غمین ، که می‌باید زیست
آزرده دلم ، از اینکه می‌باید زیست

بی روی تو ، صحبتِ که می‌باید برد؟
مرگِ دگر است اینکه می باید زیست

ولی دشت بیاضی
@zakhme_bz‌
‌

‌
نی بی تو سری به شادمانی دارم
نی از تو امیدِ مهربانی دارم

گفتی که : " فلان هنوز بی ما زنده ‌است؟!"
خاکم بر سر ، چه زندگانی دارم

ولی دشت بیاضی
@zakhme_bz
‌

‌
پا بر سرم از راهِ کَرم می‌ننهی
یک‌ره قدمی به دیده‌ام می‌ننهی

صبری؟! که به سر وقت منت نیست گذر
عیشی؟! که به خانه‌ام قدم می‌ننهی

ولی دشت بیاضی
@zakhme_bz
‌

‌
گَرَم دعای مَلَک خاک رهگذر باشد
به هر کجا که نهم پای ،‌ نیشتر باشد

در آفتابِ طلب کِشت بختِ ما همه عمر
نیافت سایه‌ی نخلی که بارور باشد

امیدِ عافیت از مردن است و می‌ترسم
که مرگ دیگر و آسودگی دگر باشد

به بال خویش منال ای هما به گلشنِ عشق
در این چمن قفسِ مرغ ، بال و پر باشد

مده بشارتِ طوبی که مرغ همّت ما
بر آن درخت نشیند که بی‌ثمر باشد

به آتش جگرِ تشنگان نگردد خشک
ز آب دیده‌ی ما دامنی که تر باشد

تمام آتشم و ناله‌ بی اثر عرفی
فغانِ دوزخیان را کجا اثر باشد

عرفی شیرازی

@zakhme_bz

‌
خیالِ وصل تو پختن دلیلِ غفلتِ ماست
کتان چه صرفه بَرَد در قلمرو مهتاب؟

بیدل دهلوی
‌
@zakhme_bz
‌