نمونهٔ انقلاب‌های دیگر نیز مطرح می‌شوند که در آن‌ها حکومت‌های شاهنشاهی کنار رفتند، اما تغییر به نظام اسلامی به شکل مورد نظر انقلاب اسلامی اتفاق نیفتاد. با این حال، تغییر کلی نظام به معنای پایان همهٔ نظامات جاهلی نیست و هنوز ممکن است برخی احکام و مناسبات جاهلی در بخش‌هایی باقی مانده باشند که باید اصلاح شوند.
باید توجه شود که اگر جامعه از مسیر پیامبران و حکم الهی فاصله بگیرد، به سمت طاغوت می‌رود. طاغوت در این توضیح، کسی یا ساختاری است که حرف و حکم غیرخدا را معیار قرار می‌دهد. بنابراین، اصلاح نظامات اجتماعی و حرکت به سمت حکم الهی، بخشی از مسیر مبارزه با جاهلیت است.
سه دشمن و سه وظیفهٔ اصلی در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند:
- تولید علم → جهل‌زدایی
- تولید عقلانیت → جهالت‌زدایی
- از بین بردن نظامات ظالم و برپا کردن نظام امامت، ولایت، توحید و اسلام → جاهلیت‌زدایی
■ در زیارت‌نامهٔ حضرت معصومه (س) که از امام رضا (ع) نقل شده، درود بر حضرت با درود بر پیامبران و اولیای الهی همراه می‌شود. این جایگاه، نشان‌دهندهٔ مقام بسیار بالای ایشان است.
حضرت معصومه (س) در زمینهٔ جهالت‌زدایی نیز الگویی معرفی می‌شوند؛ زیرا خود ایشان با تزکیه و مجاهده به مقام بالایی رسیده‌اند و بسیاری از اولیای الهی نیز به برکت ایشان از جهالت رهایی یافته‌اند.
قم به‌عنوان مرکز مهم تحولات آخرالزمان معرفی می‌شود و این جایگاه با حضور حضرت معصومه (س) مرتبط است. در روایت‌های مربوط به قم، این شهر محل گسترش علم دین معرفی شده است؛ به‌گونه‌ای که علم دینی از قم در سراسر جهان منتشر می‌شود و اهل قم نیز در این روایات به‌عنوان زمینه‌سازان ظهور حضرت بقیةالله (عج) معرفی می‌شوند. حوزهٔ علمیهٔ قم نیز در همین چارچوب جایگاه ویژه‌ای پیدا می‌کند و از آن، بزرگان، علما، امام خمینی و رهبری برمی‌خیزند.
از امام جواد (ع) در باب پاداش زیارت حضرت معصومه (س) نقل می‌شود:
«مَن زارَها فَلَهُ الجَنَّة»
این تعبیر به این معنا توضیح داده می‌شود که بهشت صرفاً چیزی مربوط به آینده نیست؛ بلکه انسان می‌تواند بخشی از حقیقت آن را در همین دنیا درک کند. آرامش و حال خوبی که پس از زیارت اهل‌بیت (ع) ایجاد می‌شود، نمونه‌ای از همین معنا دانسته می‌شود.
حضرت معصومه (س) برای حرکت به سمت مرو و همراهی با مسیر امام رضا (ع)، از مدینه خارج شدند. در این مسیر، یکی از محورهای مهم فعالیت ایشان، گفت‌وگو و تعلیم بانوان بود. در آن زمان، توجه زیادی به آموزش و هدایت زنان وجود نداشت، اما حضرت معصومه (س) در مسیر سفر برای بانوان جلساتی داشتند و معارف اهل‌بیت (ع) را برای آنان بیان می‌کردند.توجه به زنان از این جهت اهمیت داشت که زنان در تربیت فرزندان و تأثیرگذاری بر خانواده نقش مهمی دارند و آگاهی آنان می‌تواند بر کل جامعه اثر بگذارد.
■ در باب محبت اهل‌بیت (ع) به مردم، از امام حسن مجتبی (ع) نقل می‌شود که هنگام کمک به فقیر، به‌گونه‌ای رفتار می‌کردند که فقیر احساس کند خودش به امام لطف کرده است؛ تا عزت نفس او حفظ شود.
از امام سجاد (ع) نیز حکایتی نقل می‌شود که وقتی امکان کمک مستقیم به فرد نیازمند وجود نداشت، از ناراحتی گریه کردند. در روایت دیگری، حضرت بدون اینکه بخواهند فقیر را شرمنده کنند، کیسهٔ پول را از بالای در به او دادند.
همچنین در لحظات پایانی عمر پیامبر اکرم (ص)، ایشان بسیار گریه می‌کردند. وقتی از علت گریه پرسیده شد، فرمودند:
«گریهٔ من از روی رحمت و دلسوزی برای امت است.»
حتی در آخرین لحظات زندگی، نگرانی پیامبر(ص) نسبت به امت و رحمت ایشان نسبت به مردم ادامه داشت.