دوستی میگفت میهندوستی در کشورهایی با وضعیت گُهمالی مانند ایران ارزش دارد، وگرنه هرکس بلد است در فلان مهد توسعه میهندوست باشد.
به طرزی متناقضنما قِسم بزرگی از میهندوستی تنفر از میهن است. تنفر از «میهنِ بد»، برای تبدیلاش به میهن خوب. میهندوستیِ انحرافی با عشقی یک طرفه به ظاهرِ چیزی که کشور مینامد، عُیوب و کاستی و کثافتی که آن احیاناً را در بر گرفته نمیبیند و یا توجیه میکند. چون تصویر میهنِ مقدس خدشهناپذیر است.
راه درست به زعم من جلوگیری از هرگونه سانسور است. میهنام مفلوک است و چیز خاصی برای علاقهای عقلانی ندارد، اما وظیفهای برای تغییرش بر دوش خود حس میکنم، تا آن را دوباره، و شاید برای اولین بار، «دوستداشتنی» ببینم.
Post #232
2.41K
Forwarded from دوزخ امّا سرد