مایکل اوکشات
«انسانها به عنوان موجوداتی «خواستهمند» متمایز میشوند. به عنوان موجودی خواستهمند است که انسان نه تنها دیگر ویژگیهای متمایزکننده خود را (مانند گرایش به ساختن چیزها، تولید کردن، و ابداع و به کارگیری ابزارها) به دست آورده، بلکه به نگرش خاص خود نسبت به جهان پیرامونش نیز دست یافته است: نگرشی که هم ایجابی است و هم هوشمندانه..
او تمایل دارد به این جهان، به تمامیِ آن، به همه اجزای آن بدون استثناء، به چشم مادهای برای برآوردن خواستههای خود بنگرد. جهان چیزی است که باید به کار گرفته شود؛ چیزی است که انسان میتواند اهداف خود را بر آن تحمیل کند. جهان چیزی است که باید توسط او مال خود شود؛ گویی دشمنی است که باید فتح گردد و پس از فتح، استثمار شود.»
.
.
«من اشاره کردم که این تکاپو به قدمت نسل بشر است، به قدمت ظهور ما به عنوان موجوداتی صاحبِ خواسته و نه صرفاً صاحبِ نیاز. آنچه نسبتاً جدید است، ایمان و شوری است که با آن دنبال میشود و شیوهای است که در آن تمایل وجود دارد تا هر چیز دیگری، تابع آن سعادتی انگاشته شود که از ارضای خواستهها به دست میآید.
و با این حال، چیزی در این سعادت کم است و چیزی ناخشنودکننده برای انسانها در این ارضا شدن وجود دارد. موجودی که سراسر از خواستهها ترکیب یافته، جهان را صرفاً به عنوان وسیله ارضای آن خواستهها میفهمد و ارضاشدنهایش خواستههای جدیدی را به طور بیپایان پدید میآورند، موجودی است گرفتارِ اضطرابهای ناگزیر. اگر او به طور موقت موفق شود، ممکن است این اضطرابها را فراموش کند؛ اما او در موقعیت فردی است که آینده خود را در گرو یک بدهی عظیم برای خریدِ اقساطی گذاشته است. و این نکته بارها مورد پذیرش قرار گرفته، و نه تنها در طول چهار قرن اخیر از تاریخ ما که این امر در آن به طور خاصی نمایان شده است.»
برای خواندن کامل جستار، اینجا را بفشارید یا روی instant view کلیک کنید.
@youngconservative