Bizning xalq olimlarga ergashmaydi. Chunki olimlarning bitta katta muammosi bor ular haddan tashqari aqlli. Bizning odamlarga esa aql negadir unchalik jozibali tuyulmaydi. Aqllilarni na kundalik hayotda, na ishxonada uncha xushlashadi. Qizlar ham kitobdan bosh ko‘tarmaydigan yigitlarni ko‘rib hushidan ketmaydi, ularning to‘shagiga o‘zini otmaydi. Ba’zan shu botaniklar qanday qilib naslini davom ettirayotganiga hayron qolaman.

Ustiga-ustak, olimlarning nima qilayotganini tushunishning o‘zi alohida masala. Bugungi ilm-fan, shubhasiz, mo‘jizalar yaratyapti. Lekin ko‘pchiligimiz bu mo‘jizalarning qanday yaratilishini ham, natijasi nimani anglatishini ham tushunmaymiz.

Kollayderni yoqdik, ikkita bozonni to‘qnashtirdik, natijada erkin neytrino hosil bo‘ldi. Zo‘r! Lekin aksariyatimiz uchun bu xuddi shahzoda Ivan qurbaqani o‘pdi, qurbaqa esa malikaga aylandi degan ertakdek eshitiladi. Nimadir g‘aroyib ish sodir bo‘lgani aniq, lekin bundan menga qanday foyda tushunarsiz.

Shuning uchun Shvetsiyada moddaning topologik fazalarini kashf etganlik uchun millionlik Nobel mukofoti topshirilayotganini ko‘rsang, o‘zingni egasining shaxmat o‘ynashini kuzatayotgan itdek his qilasan, muhim bir ish bo‘layotganini sezasan, lekin nimaligini tushunmaysan. Insoniyat oldinga ketayotganidan xursandsan, ammo bu taraqqiyotga qo‘sha oladigan yagona hissang dumingni likillatish.