ㅤㅤׅ𝑨 𝖻𝗌𝖾𝗇𝗍 ㅤׅ良 ㅤ ׅ𝑬 𝖼𝗁𝗈

جهان برای تو مثل یک پروژه بود که میخواستی روش آزمایش انجام بدی، ولی دستت بسته بود و نیاز به قدرت بیشتری داشتی

لایه های درونی موجودات و اشیا رو میتونستی ببینی

« the tester »

میتیا

جوین باشین~

لیمیت تا وقتی که خط بخوره.

اگه نکته ی خاصی ، ایرادی پیشنهادی دارین باهام در میوون بزارین و اگه این انیمه رو دیده بودین راجب خاطراتتون و حس و وایبی که از این انیمه گرفتین برام بگین 3/> 💗

⛩: فضای فیلم و اون حس نوستالژیکش در واقع یکی از مهم‌ترین چیزاییه که این اثر رو از بقیه کارهای میازاکی جدا می‌کنه.

شهر کوریکو (همون شهری که کیکی توش ساکن می‌شه) واقعاً وجود نداره، ولی از چند جای واقعی الهام گرفته شده. میازاکی و تیمش قبل از ساخت رفتن به سوئد و از استکهلم و جزیره گوتلند (شهر ویسبی) دیدن کردن . استکهلم با اون بافت قدیمی و برج ساعتش الگوی بخش‌های مرکزی شهره، و ویسبی با اون خونه‌های سفید و سقف‌های نارنجی و خیابون‌های سنگفرش، الگوی محله‌ای شده که نانوایی توشه . ولی فقط به این دوتا بسنده نکردن؛ تهیه‌کننده هنری، مناظری از پاریس، لیسبون، ناپل، سانفرانسیسکو و حتی دوبلونیک کرواسی رو هم قاطی کرده تا یه شهر «اروپاییِ خیالی» بسازه که شبیه هیچ‌جای واقعی نیست ولی حس آشنایی می‌ده .

خیلیا می‌گن دیدن این فیلم حس «برگشتن به خونه» رو داره . دلیلش اینه که میازاکی عمداً یه دنیای بدون خشونت بزرگ، بدون جنگ و بدون تکنولوژی مدرن ساخته. خودش گفته این داستان تو یه اروپای دهه ۱۹۵۰ موازی اتفاق می‌افته، جایی که هیچ‌کدوم از جنگ‌های جهانی توش رخ نداده . برای همین تو شهر کوریکو ماشین‌های قدیمی، تراموا، خونه‌های آجری و تنورهای چوبی می‌بینی، ولی هیچ نشونه‌ای از تلویزیون، کامپیوتر یا شلوغی دنیای مدرن نیست 🧐. این حس «زمان متوقف شده» دقیقاً همون چیزیه که فیلم رو آرامش‌بخش می‌کنه.

و یه چیز دیگه ☝️🏻 میازاکی وسواس عجیبی روی جزئیات روزمره داشته تو فیلم کیکی رو می‌بینیم که صبح زود می‌ره دستشویی و بعدش نگرانه که کسی بیدار شده باشه، یا پشت میز نانوایی نشسته و از بی‌حوصلگی به ساعت نگاه می‌کنه . این جزئیات ریز که تو انیمه‌های معمول نشون داده نمی‌شن، باعث می‌شن فضای فیلم واقعی و قابل لمس به‌نظر بیاد.

امیدوارم از خوندن این پست لذت کافی رو برده باشین 3/>

🍱 : دو تا از معروف‌ترین آهنگ‌های فیلم رو خود هیسایشی نساخته، از یه خواننده قدیمی ژاپنی به اسم یومی آرای (یومی ماتسوتویا) گرفته شده.

یومی آرای سال ۱۹۷۵ این آهنگ رو خونده بود و میازاکی ازش استفاده کرد.

🍥 : موسیقی این فیلم کار جو هیسایشی هست، همون کسی که تقریباً همه شاهکارهای میازاکی رو آهنگسازی کرده
بخش‌های بی‌کلام فیلم رو هیسایشی ساخته و پر از سازهای آکاردئون و ماندولین هست تا حس یه شهر اروپایی کنار مدیترانه رو بده. قطعه معروف

«𝖠 𝖳𝗈𝗐𝗇 𝗐𝗂𝗍𝗁 𝖺𝗇 𝖮𝖼𝖾𝖺𝗇 𝖵𝗂𝖾𝗐 »

که وقتی کیکی برای اولین بار شهر رو می‌بینه پخش می‌شه یکی از محبوب‌ترین قطعات کل کارنامه هیسایشیه.

1989 𝖥𝖺𝗆𝗂𝗅𝗒 / 𝖥𝖺𝗇𝗍𝖺𝗌𝗒 1:43 𝗁
𝖣𝗂𝗋𝖾𝖼𝗍𝗈𝗋: 𝖧𝖺𝗒𝖺𝗈 𝖬𝗂𝗒𝖺𝗓𝖺𝗄𝗂
𝖲𝗍𝗎𝖽𝗂𝗈: ﹙𝖲𝗍𝗎𝖽𝗂𝗈 𝖦𝗁𝗂𝖻𝗅𝗂 🍲✨﹚

داستان یه جادوگر کوچولوی ۱۳ ساله به اسم کیکی رو تعریف می‌کنه که طبق سنت، باید یه سال بره تو یه شهر غریبه تنها زندگی کنه. تنها کاری که بلده پرواز کردنه، پس با همین یه "سرویس پیک جادوگری" راه می‌ندازه و برای مردم بسته می‌بره. قصه پیچیده نیست؛ در واقع داستان یه دختره که سعی می‌کنه تو یه جای جدید جا بیفته، دوست پیدا کنه و کم‌کم جای خودش رو پیدا کنه.

این فیلم نه ویلن داره نه بحران بزرگ. میازاکی در واقع می‌خواست رشد یه دختر "معمولی" رو نشون بده. خودش گفته مشکلات کیکی جنگ جادویی نیست، بلکه خونه پیدا کردن، کار پیدا کردن و کنار اومدن با یه محیط غریبه‌ست چیزایی که هر آدمی، جادوگر باشه یا نباشه، وقتی بزرگ می‌شه باهاشون روبه‌رو می‌شه.

یه چیز باحال اینه که میازاکی اصلاً قرار نبود کارگردن این فیلم باشه. قرار بود فقط تهیه‌کننده باشه و دو تا جوون کارگردنی کنن. ولی وقتی فیلمنامه اولیه رو خوند، نپسندید و کم‌کم انقدر دست برد تو داستان که خودش شد کارگردان.

انیمه از یه کتاب بچگونه نوشته ،
角野栄子 (𝖤𝗂𝗄𝗈 𝖪𝖺𝖽𝗈𝗇𝗈)
ساخته شده. کتاب اولش سال ۱۹۸۵ چاپ شد، ولی ایده‌ش خیلی قدیمی‌تره. خود نویسنده می‌گه وقتی دخترش ۱۲ ساله بود، یه نقاشی از یه جادوگر کشید که داشت رادیو گوش می‌داد و همین جرقه شد که داستان یه جادوگر مدرن رو بنویسه . تو کتاب، کیکی از ۱۳ سالگی تا ۳۵ سالگی (وقتی مادر می‌شه) رو دنبال می‌کنه و کل مجموعه ۶ جلد شد و تو ژاپن بیشتر از ۱.۵ میلیون نسخه فروش رفت .

کتاب اصلی角野栄子 داستانی اپیزودیک بود تو هر فصل کیکی یه ماجراجویی جدید داره و کم‌کم بزرگ می‌شه. ولی میازاکی یه قوس دراماتیک بهش اضافه کرد: وسط فیلم کیکی قدرت پروازش رو از دست می‌ده و این تبدیل به بحران اصلی داستان می‌شه. نویسنده کتاب اولش ناراضی بود چون فکر می‌کرد داستانش خراب شده. حتی پروژه نزدیک بود لغو بشه. ولی میازاکی و سوزوکی رفتن پیشش و قانعش کردن. نویسنده فقط یه درخواست کوچیک داشت: تو صحنه خداحافظی، صدای زنگ شنیده بشه. چون تو کتاب، زنگ برای کیکی بچه معنی "راه خونه" رو داشت.
فیلم ۲۹ جولای ۱۹۸۹ تو ژاپن اکران شد . و فروشش واقعاً خوب بود.