عشق یعنی برکشیدنِ معشوق به مقامِ امری فهم‌ناپذیر. بدین ترتیب عاشق همواره در پی تجربه کردنِ دائمیِ معشوق می‌کوشد، زیرا همواره در او چیزی نو برای کشف کردن خواهد یافت. پس‌معشوق باید از عمقِ وجودیِ کافی برای این امر برخوردار باشد، و عاشق نیز باید عمقِ وجودیِ متناسب با آن را داشته باشد. در غیر این صورت رابطه‌ی عاشقانه نمی‌تواند طراوت خود را حفظ کند و تکراری می‌شود. آنگاه که قابل پیش‌بینی شده و تماماً فهم و کشف شویم دلِ عاشق را خواهیم زد.

http://t.me/will_to_morality