🔹 بدون علاقه‌ی اجتماعی، یعنی بدون تعلق داشتنِ فعال به گروه یا مجموعه‌ای از گروه‌ها، زندگی بی‌معناست. انسان بدون بازشناسی متقابل و ارتباطِ سازنده با دیگران نمی‌تواند به کمال برسد، زیرا هرگز نمی‌تواند بدون آینه‌ای برای خودنگری خودسازی انجام دهد.

🔹 فیلسوفان تک و تنها و بی‌کس علاقه‌ی اجتماعیِ خود را در ارتباط و گفتگوی ذهنی با هم‌کسوتانِ خود در سراسر جغرافیا و تاریخ می‌یابند.

🔹 در پاره سوم بخش اول غروب بت‌ها نیچه می‌گوید:

برای تنها زیستن یا حیوان می‌باید بود یا خدا. این گفته ارسطوست و مورد سوم را از قلم انداخته است: هر دو می‌باید بود، یعنی فیلسوف.

🔶 اما فیلسوفان هم تنها نیستند زیرا آنچه تنهاست بدون تاریخ است، اما فیلسوف در تاریخ است. فیلسوف هم از علاقه‌ی اجتماعیِ مخصوص به خود بهره‌مند است.

http://t.me/will_to_morality