اینکه در مسیر تجربه‌ی زیسته‌ی فکری خود، در و پنجره‌های خود را بر امور نامربوط به پرسش‌های اصلی خود ببندیم امری است کاملا خردمندانه و هوشمندانه، چراکه انسان عاقل اجازه نمی‌دهد وجودش با مسائلی نامربوط به وی انباشته شود در حالی که رسالتی مهم برای خود دست و پا کرده است.
اما اگرچه بستن پنجره‌ها برای طرح شدنِ مسائل نامربوط به خودمان خردمندانه است، اما خردمند به‌خوبی درمی‌یابد که درافتادن به دام سولیپسیسم و نادیده گرفتنِ مسائل دیگر(ان) در تقابل با خردمندی است، به این دلیل ساده که همان مسائل اولیه‌ی وی که برایش بنیادی هستند نیز در مسیر زندگی برای وی پیش آمده‌اند و چرا باید فرض کنیم دیگر چیزهای مهمی وجود ندارند که جزء مسائل اصلی‌مان شوند؟
خردمند پنجره را می‌بندد اما پرده را نمی‌کشد.
http://t.me/will_to_morality