این بحث چه ارتباطی با بین‌رشته‌ای‌بودن در مطالعات آب دارد
فرض کنیم متخصصی در حوزه آب درباره رفتار مصرف‌کنندگان، فرهنگ کشاورزی یا دلایل مقاومت مردم در برابر سیاست‌های مدیریت آب اظهارنظر می‌کند.
تخصص او در حوزه آب می‌تواند نقطه شروع مناسبی برای طرح یک فرضیه باشد؛ اما برای ارائه تبیینی معتبر درباره رفتار انسان، باید از مفاهیم، شواهد و روش‌های متناسب با آن تبیین نیز استفاده شود.
همین معیار درباره متخصص علوم اجتماعی یا روان‌شناسی اجتماعی نیز صادق است: تخصص در رفتار انسان به‌خودی‌خود برای داوری درباره همه ابعاد فنی و هیدرولوژیک یک مسئله آبی کافی نیست.
در نتیجه، مسئله این نیست که چه کسی اجازه دارد درباره یک موضوع سخن بگوید؛ بلکه این است که ادعاهای او چگونه ارزیابی می‌شوند، چه شواهدی برای آن‌ها لازم است و آیا دانش‌های مرتبط فرصت مشارکت واقعی دارند یا نه.
این پرسش درباره دانش بومی نیز صدق می‌کند: آیا تجربه و شناخت جوامع محلی در تعریف مسائل آبی و ارزیابی راه‌حل‌ها مشارکت داده می‌شود، یا مردم صرفاً به‌عنوان منابع اطلاعاتی مورد استفاده قرار می‌گیرند؟
شاید یکی از پرسش‌های بنیادی در فهم بین‌رشته‌ای‌بودن همین باشد: آیا اعتبار دانش را بر اساس شواهد و کیفیت استدلال ارزیابی می‌کنیم، یا جایگاه گوینده و نوع دانشی که تولید می‌کند نیز تعیین می‌کند صدای او تا چه اندازه شنیده شود؟
منابع را آخرش معرفی می کنم.
🔷 @WaterForUs
Post #5589
90
آب و جامعه💧 چند روز قبل داشتم دنبال ردپای باستانی کیفیت آب می گشتم، یه مقاله جالب دیدم که برای کارگاه بین رشته ای به کارمون میاد. گفتم با شما به اشتراک بگذارم. عنوان مقاله هست A commentary on women's contributions in hydrology و هدف اصلیش اینه که نویسندگان می‌خواهند…