Visual Alchemist

بله، دلیل به اشتراک گذاری صفحه‌ی اینستاگرامم اینه که ۲ ماه اخیر وقت نکردم حتی استوری بذارم و پیجم الان تقریبا مُرده. دنبال بهونه بودم بذارمش تا یکم ویو و لایکش بره بالا که موقع انتشار بازی به مشکل نخورم.

من الان یه پست توی اینستاگرام در مورد Abyrix گذاشتم، فکر کنم اگه مطالب کانال رو دنبال کرده باشین تمام چیزهای اون سمت رو هم بدونین (با کلی چیز بیشتر). ولی گفتم دیگه اینجا هم به اشتراک بذارم.

من آخرای بازی Keeper هستم و حداقل بین بازی‌هایی که ۲۰۲۵ اومدن این یکی رو خیلی دوست داشتم. خیلی همه چیز chill و قابل حدسه، اتفاق بدی قرار نیست بیوفته و فقط یک سفره.

بیشتر از هر چیزی هم از دنیاسازیش خوشم اومد، خیلی من رو یاد Shadow of the Colossus انداخت با این همه حیوون‌های بزرگ و چیزهایی که مدت‌ها پیش مُردن، اما دقیقا نقطه‌ی مقابل اونه از لحاظ سنگینی فضا و اتمسفر. حتی سعی نمی‌کنه توضیح بده که چرا یک حیوونِ سنگین پوستِ چند صد متری داره وسط یک دریاچه راه می‌ره یا چرا یه خونه‌ی بزرگ (با دودکش‌هایی که ازش دود میاد) روی کمرشه، اینا وجود دارن چون وجود دارن، نه اینکه دلیلی باشه براشون. همین به نظرم بازی رو یک مرحله جلوتر برده، من می‌دونم توضیحِ منطقی‌ای توی داستانش داره، اما دلیلی نبوده اون رو به همه بگن و فقط نشونش دادن.

در کل خیلی پیشنهادش می‌کنم.

من خیلی هنر رو گسترده می‌دونم، به نظرم مرزهاش محوتر از اونیه که این "بنیادگراهای هنری" دوست دارن روش پافشاری کنن. هنر بیشتر از اینکه در مورد مدیا، ابزار یا زیبایی باشه در مورد رندومنس و کنترل اون رندومنس توسط یک یا چند نفره. برای همین خیلی راحته که یه صبحونه‌ی خوشمزه، یه بازی فوتبال یا عجیب‌ترین فرم "هنر مدرن" رو کاملا هنر بدونم. از اون سمت خیلی هم جدی اعتقاد دارم یکسری از آثار هنری از اون بحث روح زمانه چند قدم بالاتر می‌رن، یه بخشی از فرهنگ عامه می‌شن که چندین نسل ازش لذت می‌برن.

مثلا شما نمی‌تونین من رو راضی کنین که این مسابقه‌ی آندرتیکر و من‌کایند توی سال ۱۹۹۸ یه اثر هنری نیست، تمام اون مشخصاتی که من از یک اثر هنری انتظار دارم رو می‌شه توی این ۲۶ دقیقه دید. به نظرم یکی از معدود آثار هنری این چند دهه‌ست که رسیده به اون مرحله‌ی یک میراث بشری شدن. چندین نسل تحسینش کردن و قطعا در آینده هم تحسین‌های بیشتری می‌گیره. احتمالا برای کسایی که متوجه کشتی کج نیستن یا فلسفه‌ی پشتش رو نمی‌دونن این صرفا یه درگیری خشونت آمیزه، نه هماهنگی و از خودگذشتگی قابل تحسین دو نفر که برای درست کردن یک اثر هنری بدنشون رو گذاشتن وسط.

احتمالا اگه کشتی کج ندیدین این بازی فقط براتون عجیبه، حدس می‌زنم برای شما نیست و دیدنش اونقدر سودی نداره. این فقط یه یادآوری برای کساییه که از این فُرم هنری لذت می‌برن و مثل من چندین ساله این بازی رو ندیدن، یا کلا ندیدن.

https://www.youtube.com/watch?v=89BPNcsL7QI

و خب عیب و ایراداتشو داره. اگه باگ نداشت یعنی یه جای کار رو اشتباه رفته بودیم.

ولی به نسبت تمام پروژه‌های نرم‌افزاری‌ای که توی کل عمرم داشتم این با اختلاف تمیزترین خروجی اولیه رو داره. ✨معجزه‌ی کار کردن با دوستای صمیمی✨

اینم ویدیوی با کیفیت‌ترD:

راستش فقط میتونم بگم خیلی اعتیادآورتر از تصورم شد، سه نفر الان بازی رو دارن و هر سه نفر دارن هر روز از رکوردهاشون برام میفرستن. حدس میزنم کلا توی اون بخش اعتیادآوری موفق بودیم:))

وقت نمیشد درست فیلم بگیرم.
بیایین نسخه‌ی اولیه‌ی آبریکس رو ببینین تا از مسافرت برگردم و استریم کنم.

اسکچ بوک اخیرا

احتمالا مورد علاقه‌ترین مستند یک سال اخیرم این ویدیوی بایولوژی Monster Hunter Wild باشه. یعنی یکی نشسته مستند درست کرده از حیوون‌هایی که توی طبیعت یه بازی هستن، در حد مستندهای BBC دقیق شده توی جزئیاتش و طوری رفتار نکرده که هیچ‌کدومشون حتی واقعی نیستن. اتفاقا خیلی هم خوب بررسی می‌کنه که چطور محیط طبیعی و زیستگاهشون اون‌ها رو ساخته. بعد حتی بازی خوبی هم نیست، به نظرم Wilds یکی از حوصله سربرترین بازی‌های Monster Hunter بود، اما اینقدر از این ویدیو خوشم اومد که رفتم پول دادم خریدمش (پشیمونم، همین ویدیو کافی بود). اگه علاقه دارین به این بحثِ زیست‌شناسی تخیلی و... احتمالا خیلی ازش لذت می‌برین. فکر کنم دو بار ویدیو رو کامل دیدم.

https://www.youtube.com/watch?v=lLWE5328LPs&t=739s&pp=ygUkbW9uc3RlciBodW50ZXIgd2lsZHMgY3J1c2l0eSBhcmNoaXZl

امروز نشستم کتاب Beasts of the Four Nations رو خوندم که جانورشناسی دنیای آواتار (انیمیشن)‌بود. کلا همیشه این کتاب‌های جانورشناسی/گیاه‌شناسی خیالی خیلی خوبن، یعنی به درجه‌ای از خلاقیت و فان بودن می‌رسن که توی هنر کم داریم. بعد توی همین شاخه ما یکسری کار رو داریم که حیوون‌های جدید درست نمی‌کنن، صرفا ترکیبی از حیوون‌های واقعی رو دارن که فیزیولوژی رو درست در اوردن. همیشه هم دوتا جا بودن که روی این مانور می‌دادن، یکی همین انیمه‌ی آواتاره، یکی هم سری بازی‌های Monster Hunter.

این کتاب هم خیلی نمی‌رفت توی جزئیاتش، مثلا در مورد پروسه‌ی ساخته شدن و منطق پشتش نمی‌گفت. صرفا شبیه یک کتاب جانورشناسی عادیه. نمیاد توضیح بده "چرا" توکان-پافین وجود داره (ایکاش واقعی بود)، صرفا توضیح می‌ده کجا پیدا می‌شن و چیکار می‌کنن. به هر حال همین هم جالبه.

از اینجا می‌تونین دانلود کنین.