دوگانه‌ی Prosper's Demon رو چند روز گذشته خوندم و حداقل تا پایانِ Novella اول نمی‌دونستم چه حسی باید بهش داشته باشم. خلاقانه بود، قطعا نمی‌تونستم حدس بزنم گره‌گشایی‌ها به چه شکلی پیش می‌رن و از همه مهم‌تر، واقعا بهم خوش‌گذشت موقع خوندنش. اما اون ضربه‌ی نهایی شوکه کردن و تحسینِ قدرتِ کی‌.جی پارکر توی نوشتن آخرِ جلد دوم اتفاق افتاد. خیلی دوست دارم اسپویل کنم و کامل براتون بگم که چرا اینقدر جالب بودن، اما خب مشخصا حیفه که خودتون فرصت خوندنش رو نداشته باشین. پس این یک تلاشِ ناامیدانه برای خلاصه کردن فضا و داستان جلد اول:

شخصیتِ اصلی (بدون نام) یک جن‌گیر (می‌شه گفت دیوگیر) هست که از بچگی توی یک جریان خاصی از کلیسا آموزش دیده و به گفته‌ی خودش بهترین در کارشه. دیوها (Demon) موجودات نامیرایی هستن که روی مرزِ خودآگاه بودنن و دقیقا اون مشخصات انسانی رو ندارن، اما ازشون دور هم نیست. دیوها می‌تونن وارد بدن یک نفر بشن و اون رو "تا حدودی" کنترل بکنن یا بهش آسیب بزنن. شخصیت اصلی وظیفه‌ش اینه که دیوها رو از درون انسان‌ها بیرون بکشه و بهشون آسیب بزنه تا نتونن به این زودی‌ها وارد بدن کسی بشن.

داستان به عنوان یک اثری که اول شخصه بسیار نزدیک می‌شه به شخصیت اصلی و از این فردی که ما داستان رو از زبانِ اون می‌شنویم (اتفاقا دیوار چهارم رو هم می‌شکنه) بسیار از لحاظ روانی شکنندست و توی موقعیتیه که حتی سخت بشه اسمش رو یک شخصیت خاکستری گذاشت، بیشتر شبیه یک ضد-قهرمان بایرونیه که هیچ محدودیت اخلاقی‌ای نداره، حتی اهمیتی نمی‌ده کاری که انجام می‌ده درست یا غلط باشه؛ انجامش می‌ده چون چاره‌ای نداره.
متن بیشتر اوقات دیالوگ، دیالوگ درونی و تغییرات مختلف رو مشخص نکرده، چون راوی همشون رو روایت می‌کنه و اون هم به حدی فروپاشیدست که نمی‌تونه خیلی دنیای اطرافش رو درست تفکیک کنه. دنیایی که به نظر جالب میاد، من حدس می‌زنم یک Alternative TimeLine بود که به سمت انگلیسِ ویکتوریایی و فضای استیم‌پانک می‌رفت، اونقدر توی داستان توضیح داده نمی‌شه.

چیزی که بیشتر از همه (البته کنار نثر و ساختار جالبش) نظرم رو جلب کرد این بود که ما توی این دو جلد خیلی خوب انحطاط و سقوطِ راوی(ها) رو می‌بینیم و وضعیتِ روحی/روانی اون‌ها رو به خوبی می‌شه توی جریانِ داستان و صحبت‌هاشون دید.

حدس می‌زنم Prosper's Demon اونقدر برای همه مناسب نباشه، کلا کی‌.جی پارکر برای تازه‌کارها نیست. اما اگه با ادبیاتِ پست مدرن و سیال ذهن و فانتزی خوب آشنا هستین "احتمالا" خیلی از این دوگانه خوشتون میاد. اونقدری روون و کوتاه هم هست که هر دوتا رو بتونین یک شبه بخونین.