می‌خوام در مورد Prosper's Demon و نویسنده‌ش، K.J. Parker صحبت کنم و حدس می‌زنم متنِ طولانی‌ای بشه.

فکر کنم سال ۲۰۱۶ یا ۲۰۱۷ رمان Sixteen Ways to Defend a Walled City رو سعی کردم بخونم و نصفه ول کردم، با وجود اینکه ازش لذت می‌بردم کاملا توی فهمیدنش مشکل داشتم و همین باعث می‌شد جذابیتش رو از دست بده. اما از همون موقع اسمِ کی‌.جی پارکر به عنوان یک نویسنده‌ی متفاوتِ فانتزی توی ذهنم مونده بود.

دلیل اینکه می‌گم متفاوته هم این نیست که بسیار توی کمدی سیاه قدرتمنده، باز هم افرادی هستن که همین تکنیک رو توی نوشتن داشته باشن. مسئله اینه که "نثر به عنوان بخشی از فرم" توی ادبیات فانتزی بسیار کمیابه، تقریبا هر حرکتی برای ساختن فرم اتفاق میوفته توی پی‌رنگ داستانه و نثر بیشتر اوقات در حد تغییر لحن متفاوته. اما توی ادبیات این دیدگاهِ "فرم بخشی از معناست و نثر هم باید بخشی از فرم باشه" بسیار پرطرفداره. کی.جی پارکر بین همون معدود نویسنده‌هاییه که نثر و ساختار متفاوتی برای آثارش داره، خیلی نزدیک می‌شه به چیزی که ما از جریان سیال ذهن می‌دیدیم و احتمالا برای بیشتر طرفدارهای حرفه‌ای فانتزی هم کارهاش جدید باشن چون معمولا این سمتی که پارکر برای حرکت انتخاب کرده چیزی نیست که نویسنده‌های گمانه‌زن سراغش برن.