توی جنگ خیلی اتفاقی فهمیدم که با پارس گت می‌تونم از سایت آرکایو اینترنت دانلود کنم و با هزارتا بدبخت (شما بخونین اتفاقی) تونستم مجلاتِ کمیک ماهیانه‌ی وارهمر که از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۴ چاپ می‌شدن رو پیدا کنم.

من طرفدار وارهمر هستم، اما نه اینقدری که بتونم کمیک‌های هفتگیش رو درست بفهمم. نویسنده‌هاش می‌دونستن چی می‌نویسن و مخاطب‌ها هم می‌دونستن چی دارن می‌خونن، برای همین هیچ خبری از توضیحات اضافه نیست. تقریبا هر قسمتِ ۳۰-۴۰ صفحه‌ای وسطِ یک داستان رو روایت می‌کنه و اونقدر برای من قابل فهم نبودن. اما ساعت‌های طولانی‌ای زل زده بودم به کاورهاشون؛ حسِ نوستالژی وارکرفت/دیابلو و روزهای خوبِ بچگیم رو یادم میوردن. هر کاور هویتِ خودش رو داره و قطعا پر از اشتباهه، می‌تونه هم بهتر باشه، اما کی اهمیت می‌ده؟

شاید تاثیرات جنگ و فشار روانی بود؛ اما از اولین بارهایی شد که حسِ نوستالژی برای چیزی که اونقدر شناختم ازش قدیمی نیست رو حس کردم. این مدتی‌ هم که گذشته زیاد پیش اومده که اون فولدر رو باز کنم و یه نگاهی به کمیک‌ها بندازم، خیلی نمی‌تونم توضیح بدم چرا این کار رو می‌کنم.