من واقعا، از ته دلم خوش‌حالم که جریان آلترنتیو توی هنر و ادبیات ایران اینقدر داره جدی گرفته می‌‎شه. مشکلی که ما دهه ۶۰ و ۷۰ توی ایران داشتیم این بود که همه سعی می‌کردن کار و پروژه‌های دولتی بگیرن و با همین منطق هم پیش می‌رفتن. نتیجه‌ش شد ناشرهای بزرگی که به لطف کمک دولتی و یکسری رانت پایداری خوب دارن و الان بنگاهِ چاپ و پخش کتابن، برخلاف چیزی که ادعا می‌کنن اصلا کارشون ربطی به فرهنگ و ادبیات نداره.

توی هنر هم مفهومِ آلترنتیو هیچ‌وقت معنی‌ای پیدا نکرد. باز هم تلاشِ بی‌وقفه برای همکاری با حاکمیت و دولت، گرفتن پروژه‌های سفارشی و... باعث شد ما حتی یک جریانِ درست و حسابی خارج از جریانِ اصلی هنر نداشته باشیم. هر کسی هم که چیزی جز این گفت احتمالا متوجه نیست که اون جریان‌های "مستقل" رو هم همون افراد جریان اصلی پیش می‌برن.

اما به نظر میاد چند سالیه که این اتفاق داره میوفته و اتفاقا نتایج خوبی هم گرفتن. ما بالاخره داریم یکسری جریان می‌بینیم که نه دولتی هستن، نه رانت دارن، نه پشتیبانی و حمایت از سمت یک کمپانی بزرگ پشتشونه. این چیزیه که من رو به آینده‌ی هنر و ادبیات امیدوار می‌کنه، این شاید باعث بشه توی چند سال آینده ما یک نسل جدید و تاثیرگذار رو داشته باشیم، چون بسترش داره درست می‌شه.