فردای روزی که جنگ شروع شد تقریبا مطمئن شدم که دستکم چند هفته‌ای اینترنت ندارم، مشخصا کارها هم رفتن هوا و بیرون خونه هم نمی‌شه موند. برای همین نشستم انیمه‌ی Wolf's Rain رو دیدم و فکر کنم از اولین دفعاتی بود که صرفا رندوم روی یک سریال کلیک می‌کنم بدون اینکه در موردش تحقیقی انجام بدم یا پیش زمینه داشته باشم.

در کل تجربه‌ی خوبی بود، فکر کنم تمامِ ۲۶ قسمت رو توی چهار روز دیدم. مسئله اینه که توی اون چهار روز ذره‌ای حس نکردم به دنیای داستانش علاقه دارم یا شخصیت‌هاش باعث کنجکاویم می‌شن. هیچی! صرفا می‌دیدم که بیکار نباشم. کیفیت ساخت هم اونقدری تعریف نداشت که بخوام بهش زل بزنم، خیلی وقت‌ها وسطش بلند می‌شدم و می‌دونستم شنیدن صدا برای فهمیدن داستان کاملا کافیه.